Αμαν πχια

Περί της ελαττωματικής θεώρησης της σχέσης 
αιτίας-αποτελέσματος 

Δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσεις να μιλήσεις μια ξένη γλώσσα αν δεν την ξέρεις.. 

                     Μωρέ τι μας λες, σιγά την εξυπνάδα. Κάτι μας είπες τώρα..

   Και όμως...Αυτή η αυτονόητη διατύπωση έχει πολύ βάθος. Δεν θα μπορέσεις όση καλή πρόθεση, όση καλή διάθεση και να έχεις -ή ενδεχομένως όσες γνώσεις και να έχεις-, να καταφέρεις να συζητήσεις για ένα θέμα με κάποιον που μιλάει άλλη γλώσσα. Όσο “μεράκι” και να έχεις, όσο ταλέντο και αν πιστεύεις ότι διαθέτεις, δεν θα μπορέσεις ποτέ να παίξεις σε μια μπάντα και να “επικοινωνήσεις” μουσικά με άλλους οργανοπαίχτες αν δεν ξέρεις να παίζεις μουσική. Αν δεν έχεις δηλαδή ρεαλιστικά και πρακτικά δουλέψει πάνω σε ότι όργανο έχεις επιλέξει. 

   Αυτές τις βασικές “αρχές λειτουργίας” τις έχουμε αποδεχθεί σαν αυτονόητες σε όλες τις δεξιότητες και δραστηριότητες. 

 Αφορμή για αυτές τις -κατά απόλυτη συμφωνία- σαχλές διατυπώσεις, είναι η διαπίστωση μου ότι οι καβαλιέροι στο tango, συνεχίζουν να έχουν αυταπάτες δεξιότητας. Και δεν εννοώ την δεξιότητα τους να χορέψουν ή να δημιουργήσουν σωστές κινησιολογικές αλληλουχίες ή να καθοδηγήσουν σωστά. Αυτό δεν το εξετάζω καν. 

Σχετικά με αυτό, είμαστε ΠΟΛΥ μακριά από το να κρίνουμε αν η τεχνική ή η μουσικότητα είναι σωστές. Για την ακρίβεια είμαστε τόσο μακριά από την τεχνική που ούτε την βλέπουμε ακόμα από εδώ.

 Έχουμε σοβαρότερο πρόβλημα στο πιάτο μας. Η βασική αυταπάτη που έχει η πλειοψηφία των καβαλιέρων είναι η ελαττωματική θεώρηση της σχέσης αιτίας-αποτελέσματος στην χορευτική τους συνύπαρξη με την παρτενέρ. Θεωρούν αυτονόητο πως εφόσον εκείνοι κάνουν το Α, οι κοπέλες απέναντι θα πρέπει να κάνουν το Β. 

Κύριοι,...(ξεκινάω με καλόπιασμα) 

 Αξιότιμοι καβαλιέροι.. Έχετε ήδη μπει σε μια τόσο δύσκολη, δημιουργική, μουσική κινησιολογική περιπέτεια. Σε μια ειδική μορφή τέχνης. Δεν είναι απλά ένας χορός. Κάνετε ήδη τόσο δύσκολα πράγματα...Προβλέπετε την πίστα. Τις αλλαγές της ροής. Παρακολουθείτε την μουσική. Την μουσική που παίζει αυτή την στιγμή, αλλά και το γενικότερο κάδρο του dj. Ποιο κομμάτι είναι τώρα, πότε κλείνει η τάντα κτλ. Σε όλα αυτά προστίθενται και άλλα.. Όπως πχ να αποφεύγετε τα γκαρσόνια στην πίστα. Ενα βασικό κομμάτι των δεξιοτήτων σας είναι να καταφέρνετε να είστε πάντα ευγενικοί και να βγάζετε τον εαυτό σας αλλά και την ντάμα σας από την δύσκολη θέση σε διάφορες συμπεριφοριακές καταστάσεις. 

  Πριν καν αναφερθώ σε κινήσεις και σε φιγούρες, το πιάτο σας είναι ήδη γεμάτο. Αυτός δεν είναι ένας βαρετός χορός, ούτε κάτι που το “ξεπετάς” σε λίγους μήνες. Μην ασχολείστε λοιπόν με το τι κάνει η ντάμα. Εκείνη έχει τα δικά της ζόρια. Τις δικές της εσωτερικές διεργασίες που εδώ δεν είναι η στιγμή να τις συγκρίνουμε με τις δικές σας.. 

  Με λίγα λόγια....Μην ασχολείστε με το τι κάνει, πως το κάνει. Κάνει ΟΤΙ καλύτερο μπορεί. Και αυτό αν θέλετε είναι και κατά την ταπεινή μου άποψη η πιο υπέροχη εικόνα που με συγκινεί ακόμα μετά από τόσα χρόνια. 

 Παρακαλώ ακολουθήστε τον συλλογισμό μου: 

Όταν κοιτάω την πίστα στην milonga, είναι ένας τέλειος τόπος. Δεν έχει σημασία αν είναι σε καμιά μυθική μητρόπολη του tango, ή κάποια παρακμιακή μηνιαία μιλονγκα της επαρχίας. Δεν έχει σημασία το επίπεδο και οι φιγούρες όσων χορεύουν. Ούτε καν το τι παίζει ο dj εκείνη την στιγμή. Αυτό που μου φέρνει βραχνάδα στο λαιμό, είναι η διαπίστωση ότι εκείνη την στιγμή, όλοι μπροστά μου κάνουν ότι καλύτερο μπορούν. 

 Ίσως να μην είναι αρκετό. Μπορεί να μην μου αρέσει. Άλλη κουβέντα αυτή.

 Όμως κανείς από όσους έχει σηκωθεί και χορεύει, δεν προσπαθεί να κάνει κάτι λιγότερο από το καλύτερο. Όλοι προσπαθούν και πιστεύουν, πως αυτό που κάνουν εκείνη την στιγμή είναι το καλύτερο. Το καλύτερό τους. Και είναι ίσως η μοναδική στιγμή στον κόσμο μας, που μπορείς να δεις τόσους πολλούς, ταυτόχρονα, για 10 λεπτά, στα ίδια λίγα τετραγωνικά, να πασχίζουν να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν. 

 Αφεθείτε στην ιερότητα αυτής της φευγαλέας στιγμής και απολαύστε την. 

 Μην σας απασχολεί τι θα κάνει και πως θα το κάνει η κοπέλα απέναντι σας.

 Και τώρα που σας γλυκόπιασα........ 

Δεν ξέρω με ποιο τρόπο, με ποια εκπαιδευτική μαεστρία, με ποιες λέξεις, με ποια ένεση τέλος πάντων, θα καταφέρω επιτέλους να πείσω μερικούς, πως : 

Δεν υπάρχει απολύτως καμιά περίπτωση να καταφέρετε να οδηγήσετε ποτέ μια ντάμα σε κάτι αν δεν το ξέρει ήδη. Οπότε χαλαρώστε.  Όσο καλά και αν ξέρετε εσείς να κάνετε το Α και το Β, όσο χρήμα-κόπο-χρόνο και αν έχετε διαθέσει για να το μάθετε,  ΔΕΝ θα βγει αν δεν το ξέρει και εκείνη. Πάρτε το απόφαση. 

Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος που να υποχρεώνει την ντάμα να αντιδράσει με τον Β τρόπο όταν εσείς κάνετε το Α "μαρκάρισμα". Αν δεν γνωρίζει πως να ανταποκριθεί στην πρόταση των 100 γραμμαρίων, δεν θα κάνει την κίνηση με το σπρώξιμο των 30 κιλών. Όσο δυνατά και να φωνάζεις σε έναν που δεν ξέρει την γλώσσα, δεν θα σε καταλάβει. -Άσε που δεν τα λές και σωστά..

Αλλά είπαμε..δεν μιλάμε για τεχνική εδώ..Η τεχνική είναι ..μακριά ακόμα για να την προσεγγίσουμε κριτικά-

Σταματήστε λοιπόν να ζουλάτε, τραβάτε, πιέζετε, σέρνετε την παρτενέρ λες και είναι το χορευτικό σας αξεσουάρ. Αντίθετα,... είναι ο λόγος που χορεύετε. Σταματήστε να βάζετε δύναμη 30 κιλών όταν δεν καταλαβαίνει την αρχική σας προτροπή των 100 γραμμαρίων. 

 Γίνετε πιο απαλοί. 50 γραμμάρια. 

 Γίνετε ποιο αδιόρατοι. 10..

 Και πιο απαλοί ακόμα. 5 γραμμάρια. 

 Βρείτε το όριο. 

Δείτε πόσο ευαίσθητες στις μικρές αλλαγές βάρους μπορούν να γίνουν. 

Βοηθήστε τις να γίνουν πιο ενεργητικές. 

Βοηθήστε τις να μάθουν να δουλεύουν. 

Να εστιάζουν. 

Να είναι ενεργές. 

Να γίνουν αυτόνομες. 

Να μην νοιώθουν καροτσάκια. . 

Δεν πειράζει αν δεν την κάνει την κίνηση..αφήστε το να περάσει. 

 Προσαρμοστείτε. 

Κάντε το πιο εύκολο. Βρείτε τις κινήσεις που μπορεί να κάνει η ντάμα ..

>>Ορίστε..αυτή είναι η μέγιστη δεξιότητα ενός καβαλιέρου. Αυτό είναι το μυστικό που θα σας κάνει καλούς..καλύτερους..Να εντοπίσετε και να χορέψετε με όσα έχει η ντάμα στο δικό της σύστημα και όχι εσείς στο δικό σας. 

 Μην τους μιλάτε εκτός και αν πρόκειται να τους πείτε “δεν πειράζει” ή έναν καλό λόγο. Μην τις κάνετε να νοιώθουν δυσάρεστα. Μην τους κάνετε μάθημα. Αν δεν έχετε κάτι καλό να πείτε , σχολιάστε το φόρεμα ή τα παπούτσια. 

Πείτε ένα αστείο.

 Παραμείνετε ιπποτικοί , χαμογελαστοί και ευγενείς ακόμα και όταν εκείνες από αμηχανία ή άγχος δεν είναι.

 Αφεθείτε στην ιερότητα της φευγαλέας στιγμής της milonga.....και μη γίνεστε

ΓΡΑΦΙΚΟΙ ΚΑΡΙΑΤΖΟΥΛΕΣ. 

 Αμάν πχια

Ευγενικός τίτλος: Γιατι οι χορευτες της πίστας δεν παρακολουθούν μαθήματα?

 

Τίτλος που πραγματικά ήθελα να βάλω: 

ΞΕΡΑΔΙΑ ΞΕΡΕΤΕ

Γιατί οι χορευτές της πίστας δεν παρακολουθούν μαθήματα?

Είναι μια γενίκευση αυτή, και σίγουρα πολλοί συνεχίζουν να παρακολουθούν. Όμως η συντριπτική πλειοψηφία κρατάει μια μάλλον αποστασιοποιημένη , ανενεργή απόσταση από την διαδικασία της μάθησης. Στην καλύτερη περίπτωση παρακολουθεί ένα σεμινάριο ή ένα μάθημα σε ένα φεστιβάλ και αυτό ήταν. Έχεις αρκετό καύσιμο για να παινευτείς ότι έκανες μάθημα με τον τάδε όλο το υπόλοιπο έτος. Εδώ να ξεκαθαρίσουμε πως η ερώτηση /τίτλος “γιατί δεν παρακολουθούν μαθήματα” θα μπορούσε να περιφραστεί και ως :

“γιατί σταμάτησαν να μαθαίνουν?”.

Το να βάλεις τον εαυτό σου στην διαδικασία ενός μαθήματος, προϋποθέτει ότι έχεις αναγνωρίσει ο ίδιος την αξία της τέχνης σου.

Σημαίνει ότι έχεις μια οπτική του εαυτού σου σαν κάτι ατελές. Σαν κάτι διαμορφώσιμο. Έχεις επίγνωση των ελλείψεων σου. Έχεις και την στοιχειώδη  ταπεινότητα ώστε να αποδεχτείς τις ελλείψεις αυτές παρουσία άλλου/άλλων.

Σημαίνει ότι δεν διστάζεις να τσαλακωθείς προσπαθώντας να “βγάλεις” μια ύλη ξανά και ξανά μέχρι να τα καταφέρεις. Η συμμετοχή σε ένα μάθημα συνεπάγεται ότι ζητάς συμβουλές ανάπτυξης από κάπου αλλού.

Ήδη όλα αυτά είναι δύσκολα από μόνα τους.

Οι χορευτές της πίστας σήμερα πάσχουν από μια σύγχυση. Συγχέουν το όμορφο παρουσιαστικό, την περήφανη στάση και τα αποφασιστικά βήματα με την πραγματικότητα. Με τον ίδιο τρόπο που και ένας πρωτάρης, νεοεισερχόμενος συγχέει την κοντινή αγκαλιά με τον ερωτισμό, έτσι και αρκετοί “προχωρημένοι” σκέφτονται με αυτόν τον αρχάριο τρόπο και δεν αντιλαμβάνονται ότι η εικόνα στο tango είναι ρόλος.

Η γυναίκα με τις αισθησιακές κινήσεις είναι ρόλος.

Τα τσαλιμάκια και οι τσαχπινιές είναι ρόλος.

Οι 'μάτσο” κινήσεις στις μπαρίδας και αραστράδας (barida & arastre ) είναι ρόλος.

Όλο αυτό είναι ένα διασκεδαστικό, υπέροχο RPG (RolePlayingGame).

Δεν είναι απαραίτητο να είστε τσαχπίνηδες στην κανονική σας ζωή. Ούτε σίγουρα “μάτσο”, ούτε καν αισθησιακοί. Μπορείτε να είστε όλα αυτά ή και τίποτα.

Η μάθηση δεν ακυρώνει το πρεστίζ σας. Δεν τσαλακώνει το κύρος σας.

Διαλέξτε μάθημα και δάσκαλο. Κάντε εξάσκηση μόνοι σας. Κάντε οτιδήποτε θα σας πάει ένα βήμα πιο πέρα.

Όλοι οι χορευτές που θαυμάζετε, όλοι οι διάσημοι δάσκαλοι που παρακολουθείτε, ακονίζουν καθημερινά τις δεξιότητες τους. Μόνο οι αρχάριοι μιας τέχνης τολμάνε να πουν “ξέρω”.

ΞΕΡΑΔΙΑ ΞΕΡΕΤΕ!!

Οι προχωρημένες προχωράνε προς τα πίσω./The advanced ones move backwards.

Οι προχωρημένες προχωράνε προς τα πίσω.

Αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα αλήθεια σε όλες τις τέχνες ίσως.

Η εξέλιξη είναι συνώνυμο της εμβάθυνσης και όχι της συσσώρευσης.

Όμως σε μια τελική ανάλυση, πόσο εξαρτιέται από τους άλλους και πόσο από εσάς η προσωπική σας εξέλιξη και αξιολόγηση?

Τι προσδοκίες έχετε?

Είσαστε θύμα του tango-life style και νομίζετε ότι η καλή ντάμα έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές εξωτερικών χαρακτηριστικών?

Συγκρίνετε τον εαυτό σας με άλλες?

Αναρωτιέστε ποιός ο λόγος να ανεβαίνετε επίπεδο εφόσον “δεν υπάρχουν” καβαλιέροι που να τηρούν τις προυποθέσεις και τα υψηλά στάνταρ σας?

Νομίζετε ότι επειδή είστε προχωρημένες οι γνώσεις σας έχουν παγιωθεί?

Ότι εφόσον καλύψατε μια χιλιομετρική απόσταση από φιγούρες και βήματα,πέρασαν στο σύστημα σας οριστικά?

Κάθε μέρα ξεκινάει από την αρχή και το σώμα ανταποκρίνεται διαφορετικά.

Μία σειρά “βαρετών”επαναλήψεων το βοηθάνε για να βρίσκεται στο ίδιο σημείο και ίσως να πηγαίνει λίγο μπροστά. Κάποιες φορές όμως - και δεν είναι λίγες αυτές - πάει πίσω. Είναι κουρασμένο,συμπεριφέρεται σαν να έχει ξεχάσει,είναι βαρύ,πονάει .Οι καθημερινές ασκήσεις δεν βοηθάνε αποκλειστικά το σώμα αλλά επιπλέον διατηρούν το μυαλό και την σκέψη σε εγρήγορση. Όταν χορεύουμε είναι σημαντικό να παρατηρούμε το σώμα μας. Να το κινούμε εμείς,να θέλουμε να χορέψουμε,να μην περιμένουμε να “νιώσουμε” την καθοδήγηση.

Μην εγκλωβίζεστε πίσω από το “προχωρημένο” ταμπελάκι σας. Κάντε την χάρη στο εαυτό σας να μαθαίνει κάθε μέρα κάτι καινούργιο,να κάνει λάθη στα ίδια και στα ίδια, να ανταποκρίνεται διαφορετικά,να “ξεχνάει”.

The advanced ones move backwards.

This is an interesting truth perhaps in all arts.

Evolution is synonymous with deepening, not with accumulation of “material” and subjects.

But in the end of the day, how much does your personal development and evaluation depend on others and how much on you?

What are your expectations?

Are you a victim of the tango-lifestyle and do you think that a good follower has specific set of specifications or external characteristics?

Do you compare yourself to others?

Are you wondering why you should progress and level up if there are not good enough male dancers who meet your requirements and high standards?

Do you think that because you are advanced your knowledge has been consolidated?

Do you believe that because you covered a kilometer distance of figures and steps, they have cement into your system permanently?

Every day starts from the beginning and the body responds differently.

A series of "boring" repetitions help it to be in the same place and maybe go a little further. But sometimes - and there are quite a few - it goes back. It is tired, and behaves as if it has forgotten, it is heavy, it hurts. The daily exercises do not only help the body but also keep the mind and thinking awake. When we dance it is important to observe our body. Let us move it, let us want to dance, let us not wait to "feel" the guidance.

Our own perception of level is a trap by itself. Do not get trapped behind your "advanced" label. Do yourself a favor and learn something new every day.

Allow yourself to make mistakes on the same things, or to respond differently, or even to "forget".

Τango και βραστό νερό

Τango και βραστό νερό…

Παίρνουμε μια κατσαρόλα, την γεμίζουμε νερό, και την τοποθετούμε στο μάτι της κουζίνας.

Γυρίζουμε το μάτι στο φούλ .

Μετά από το 30 δευτερόλεπτα, κλείνουμε το μάτι για 20 δευτερόλεπτα.

Έπειτα το ανάβουμε ξανά, για  άλλα 30 δευτερόλεπτα . Μόλις περάσουν, το κλείνουμε για άλλα 20 δευτερόλεπτα.

Και έτσι συνεχίζουμε..

Αν και ο χρόνος που το μάτι είναι αναμμένο, συνολικά είναι περισσότερος από το χρόνο που το μάτι  είναι κλειστό, πόση ώρα πιστεύετε θα χρειαστεί για να βράσει το νερό?

Πρακτικά, η απάντηση είναι λίγο απογοητευτική. …..

Ποτέ.

Είναι ένα γνώρισμα φυσιολογικό -και χαριτωμένο αν θέλετε-, των νέων μαθητών (κάποιοι τους λένε improvers), που η αντίληψη τους δεν είναι ολοκληρωμένη ακόμα, να θέλουν να δοκιμάζουν διαφορετικούς δασκάλους και προσεγγίσεις.

   Όμως ο χορευτής από κάποιο σημείο και μετά, οφείλει να προσηλωθεί σε ένα σημείο, για μια συγκεκριμένη χρονική διάρκεια, για να αποκομίσει το μέγιστο από την πηγή.

   Με τον ίδιο τρόπο που κανείς δεν πάει σε 2 φροντιστήρια αγγλικών, για να μάθει στο μισό χρόνο, --Oρίστε μια πραγματικά αρχάρια προσέγγιση. Αραγε αν πήγαινε σε 4 φροντιστήρια θα μάθαινε στο 1/4 του χρόνου?-

έτσι και στο tango, κάποια στιγμή,-προσωπική για τον καθένα- πρέπει να αναλογιστεί ο χορευτής και να πεί:

«Τώρα θέλω αυτό. Σήμερα επιλέγω αυτό. Μπορεί όχι για πάντα. 

 Σίγουρα όχι για πάντα. 

Σίγουρα όμως απερίσπαστα, εστιασμένα και μεθοδικά, για 3 μήνες..για 6 μήνες. 

 Δεν ξέρω. Μετά θα δω. 

Μετά ίσως επικεντρωθώ σε άλλη πηγή.

 Τώρα όμως θα κάνω αυτό.»

Προς τους μεσαίους –προχωρημένους… αφήστε το νερό να βράσει….

250 σεμινάρια tango και ακόμα ένας βλάκας και μισός...

 "250 σεμινάρια tango και ακόμα ένας βλάκας και μισός"

μου είπε κάποτε κάποιος… 

Μα πως γίνεται?

Κι όμως γίνεται..

Το σεμινάριο κάποτε ήταν μια μαγική λέξη. 

Ένας προορισμός, ένα γεγονός ορόσημο. 

Με αυτά ξεκίνησαν όλοι.

Πήγα κι έκανα ένα σεμινάριο έλεγες ,και γέμιζε το στόμα σου λες και είχες φάει τον απαγορευμένο καρπό.

  Τα σεμινάρια κάποτε με τους πολύτιμους αργεντινούς που έπεφταν στο δρόμο μας -και εμείς στον δικό τους- 

ήταν μπούσουλες και ευαγγέλια που τηρούσαμε ευλαβικά.

Τα γυρίζαμε από εδώ, τα στρίβαμε από την άλλη. Το μέσα έξω, και το μπρός πισω. 

Τα ξεζουμίζαμε. 

Δουλεύαμε μια ύλη μήνες. 

Αλλάζαμε τα βήματα. 

Λέγαμε αν το κάνουμε έτσι? 

 Αν το ξεκινάγαμε από εκεί?

  Το tango ήταν τότε σαν τα λέγκο. Ένας σωρός από τουβλάκια πολύχρωμα.

-Μεταξύ μας… ακόμα έτσι είναι.-

 Ένας αξεδιάλυτος σωρός που παλεύουμε μέσα του να βρούμε την λύση. 

Το καλύτερο κομμάτι. Το περιφημότερο ταίριασμα.

Ή εμάς τους ίδιους.

Όμως τα σεμινάρια σήμερα είναι μια συλλεκτική διαδικασία. 

Έχουν εκφυλιστεί σε μονομαχίες "name dropping."

_Πήγα και εκανα με τον τάδε. 

_α εγώ να δεις,...εχω κανει με αυτόν αυτόν και αυτόν.

_Ελα ρε? Εχεις κανει με αυτόν?

_Ναι και με αυτόν και αυτόν..

Και αν ρωτήσεις τι σας έδειξε, 

οι μισοί θυμούνται. 

Και από αυτούς οι μισοί θυμούνται πως έμοιαζε αυτό που έδειξε. 

Και από αυτούς οι μισοί θυμούνται πως το κάνουν αυτό που έδειξε. 

Και από αυτούς οι μισοί θυμούνται πως το κάνουν σωστά..

Και οι μισοί από αυτούς θα καταφέρουν να το κάνουν μια φορά σε μια πράκτικα..

και οι μισοί από αυτούς θα το βγάλουν στη μιλόνγκα..

Και οι μισοί από αυτούς που θα τους βγει τελικά στην πίστα ,θα μπουν στον κόπο να ασχοληθούν με την ύλη αυτή προσπαθώντας να την αξιοποιήσουν και να την κάνουν πραγματικά δικιά τους. 

Και απλά θα το αφήσουν  για να χάψουν την επόμενη μπουκιά ζουμερής ύλης …

...αμάσητη κι αυτή.

Δεν είμαι αντίθετος στα σεμινάρια. 

Δεν λέω πως τα σεμινάρια δεν είναι χρήσιμα.

Πολλές φορές χρειάζεται κάτι λιγότερο από ένα σεμινάριο, λιγότερο από μια ώρα μάθημα. Λιγότερο από μια φιγούρα. Αρκεί μια ατάκα. Μια κουβέντα. Μια διατύπωση. Μια μεταφορά βάρους από ένα δάσκαλο ,για να ξεκλειδώσει μέσα σου κάτι που παίδευες μήνες και δεν σου έβγαινε.

Έτσι είναι η φύση αυτού του χορού.

Μεταδίδεται βιωματικά. Τα λόγια, οι επεξηγήσεις, όλοι οι τεχνικές προσεγγίσεις και τα ευφυολογήματα (και όσοι μας ξέρετε προσωπικά γνωρίζεται πόσο μανιακοί τεχνικά είμαστε) είναι απλά συνοδευτικό κείμενο. 

Η ουσία είναι στο διαπροσωπικό.

Ούτε υπονοώ πως οι δάσκαλοι που κυκλοφορούν δεν είναι καλοί. Είναι η συντριπτική τους πλειοψηφία εξαιρετικοί. Χορευτές και δάσκαλοι. Ο καθένας μπορεί να πάρει από τον καθένα. Στην εποχή της πληροφορίας εξάλλου δεν είναι και τόσο δύσκολο να ακούσεις τα σωστά πράγματα, ιδίως όταν ο άλλος έχει κάνει πολλά «σεμινάρια…»

Οι πληροφορίες -αντίθετα με την γνώση -ταξιδεύουν εύκολα και ανέξοδα.

Ένα σεμινάριο μπορεί να γίνει ΤΟ σεμινάριο, και να κάνει κάποιον που χορεύει 3 μήνες να γίνει καλύτερος από κάποιον που χορεύει 6 χρόνια

Αρκεί να υπάρχει συνέχεια. Να υπάρχει δέσμευση. Commitment  που λένε. 

Να αφοσιωθείς στην ύλη και να πεις..οκ …έχω τώρα υλικό να δουλέψω .

Και αν δεν μπορείς να το κάνεις εσυ, τότε αυτό αναλαμβάνει να το κάνει ο διοργανωτής –παρακινητής του σεμιναρίου.

Ένας διοργανωτής σεμιναρίου –αν δεν είναι έμπορος, ατζέντης ή απλός ενδιάμεσος-

θα πρέπει

Πρώτον: να κοιτάει στην ίδια κατεύθυνση που κοιτάει ο διδάσκων, και

Δεύτερον :να έχει σκοπό να ενσωματώσει /αφομοιώσει/ προωθήσει τις διδαχές του σεμιναρίου όταν ο διδάσκων δάσκαλος αποχωρήσει.

Αν τα δυο αυτά απλούστατα κριτήρια δεν τηρούνται, τότε το σεμινάριο είναι χάσιμο χρόνου, ενίοτε και αποπροσανατολιστικό για τον μαθητή που ψάχνει και ψάχνεται. Ακόμα χειρότερα όταν στην επόμενη στροφή θα δεχτεί κατακούτελα μια νέα δόση σεμιναριακής ύλης από άλλο δάσκαλο.

Ίσως τελικά να είναι πιο δύσκολα τα πράγματα τώρα από παλιά.

Περισσότερες πληροφορίες, βίντεο, περισσότεροι δάσκαλοι, βίντεο, περισσότερες σχολές, βίντεο ,περισσότερο προμόσιον ,βίντεο.

Είναι σπουδαία τα σεμινάρια. Αλλά  μέσα σε αυτό το χάος περισσότερο από ποτέ χρειάζεται commitment. Αφοσίωση. Εστίαση.

Για να βρούμε επιτέλους το καλύτερο κομμάτι. Το περιφημότερο ταίριασμα μέσα στον  σωρό από πολύχρωμα τουβλάκια . Την λύση.

Ή εμάς τους ίδιους.

Ποζεριά, σπινιά και τέχνη.

Ποζεριά, σπινιά και τέχνη.

Όταν ήμασταν 10 χρονών, η υπέρτατη μαγκιά ήταν να κάτσουμε στο τιμόνι του μπαμπά, να μας βάλει πρώτη, και εμείς να αφήσουμε απότομα τον συμπλέκτη και το αμάξι να σπινιάρει.

 Σε αυτή την πρώιμη εκδοχή της ποζεριάς, -που πολλούς δεν τους εγκατέλειψε ποτέ- εσωκλειόταν όλη η ουσία της οδήγησης. Όλο το στερεοτυπικό πρότυπο που είχε ενσταλαχτεί μέσα από τον Ιππότη της Ασφάλτου και τις αμερικάνικες ταινίες,....γινόταν μέσα απο μια σπινιά ολοκληρωμένο…

    Αφήναμε το τιμόνι με μια αίσθηση αγαλλίασης. Ήμασταν αυτοί που φαντασιωνόμασταν ότι ήμασταν. Και τι αν επι της ουσίας δεν ξέραμε που πάνε τα τέσσερα περι οδηγησης?

   Δεν ξέρω αν φταίνε εκεινα τα χρόνια..

Ζουμε την εποχή που η ποζεριά αντικαθιστά την δεξιότητα.

Η μόστρα αντικαθιστά την ουσία.

Η αξία του εξώφυλλου αντικαθιστά την αξία του περιεχομένου.

Το φαίνεσθε παραγκωνίζει το είναι.

   Η βλάβη στην αντίληψη του κόσμου είναι τόσο εκτεταμένη και τόσο βαθιά γύρω από αυτές τις έννοιες, που πολλοί καταλήγουν συνειδητά να ασχοληθούν με το στερεοτυπικό κομμάτι του «φαίνεσθε» μιας τέχνης,  αδιαφορώντας για την ουσία της.

"Εισαι καλός σε αυτό το οποίο υποδύεσαι ότι εισαι, εφόσον το υποδύεσαι καλά."

   Αν πετάς στον αέρα μπουκάλια ,ποτήρια και παγάκια, εισαι καλός μπάρμαν. Χωρις να χρειάζεται κανείς να ασχοληθεί με το αν ξέρεις να φτιάχνεις 2 ποτά της προκοπής.

Αν κάνεις τούμπες και σαχλές ποζεριές είσαι καλός «μαχητής πολεμικών τεχνών»

Αν κάνεις σπαγγάτ και δύσκολες στάσεις εισαι γιόγκι.

   Το αμεσως χειρότερα δυσάρεστο είναι η άλλη άκρη της συνεπαγωγής…

Για να  εισαι γιόγκι πρέπει να κανεις  δυσκολες στασεις και σπαγγατ

Για να εισαι πολεμικοτεχνιτης πρέπει να κανεις τουμπες και να πετάς αστεράκια.

Για να εισαι μπαρμαν πρέπει να πετας στον αέρα μπουκάλια..

Για να εισαι καλός οδηγός πρεπει να κανεις τετακέ και μπαντιλίκια.

Perform, to show your art.

Ενήλικες εγκλωβισμένοι σε μυαλό 10χρονου.

Οι τέχνες του τραγουδιού, της μουσικής και του χορού πάσχουν επίσης από αυτή την αρρώστια της διπλης συνεπαγωγής.

Τα στερεοτυπικά μοτίβα συνοδεύουν την αίγλη της κάθε τέχνης, σε σημείο που ο μαθητευόμενος ενδιαφέρεται κυρίως για την επιδερμική ταύτιση μαζί τους,παρα για την καθεαυτή εντρύφηση της τέχνης.

Υποταγμένοι στην κοινωνικά αποδεκτή διπλή συνεπαγωγή του φαίνεσαι- άρα -είσαι, μας αρκεί να μπορούμε να υποδυθούμε το στερεότυπο της τέχνης μας.

the art of posery (click for english)

tango music universe

 english text below

H λέξη milonga περιγράφει μια βραδιά με χορευτική μουσική tango.

Συνήθως στις μεγάλες και ώριμες tangoκοινότητες ,οι βραδιές αυτές διέπονται απο ένα σύνολο αυστηρών και πολύπλοκων άγραφων κανόνων συμπεριφοράς, γνωστοί ώς tango etiquette.

Το tango ,είναι ένα ζωντανό μουσικοχορευτικό γένος που επεκτείνεται και αναπτύσσεται. Σε αυτήν την εξελικτική περιπέτεια, συμμετέχουν και οι μουσικές που το συνοδεύουν.

Προσοχή..η μικρή σημειολογική απόπειρα που ακολουθεί είναι της μουσικής και όχι του χορού.

Χορευτικό tango: το tango απο τις χρυσές δεκαετίες του 30-40 και λιγο απο 50. Οι δεκάδες ορχήστρες, οι συνθέτες, έγραφαν μουσική για τα πόδια των χορευτών. Οι χορευτές ήταν η πρώτη τους προτεραιότητα και αυτό φαίνεται εύκολα, απο την τεράστια γκάμα ακουσμάτων για διαφορετικά συναισθήματα, για διαφορετικά γούστα. Ενα ολόκληρο σύμπαν μελωδιών που μένουν ακόμα και σήμερα το πρωταρχικό υλικό και η βάση κάθε milonga.

Νουέβο: Μια παρεξηγημένη απόδοση της λέξης “νέο,-καινούργιο”. Το tango nuevo δεν είναι το καινούργιο tango, με την έννοια του σύγχρονου, αλλά ένας όρος για να περιγραφεί η μεταστροφή της μουσικής του Piazzolla σε διαφορετικά τοπία. Μια μεταστροφή που ακόμα και σήμερα αποτελεί σημείο σύγκρουσης των tangoλογων-μουσικολόγων. Η μουσική αυτή ΔΕΝ χαρακτηρίζεται απο ρυθμούς έντονους και μπιτ όπως λανθασμένα κάποιοι πιστεύουν, αλλά φλερτάρει κυρίως με την jazz και τον ηλεκτρικό -οχι ηλεκτρονικό- ήχο.

Electrotango: Το χαρακτηριστικό όργανο, σήμα κατατεθέν του tango ειναι το bandoneon. Όργανο πολύπλοκο, δύσκολο και με τρομερές δυνατότητες εύρους ήχων. Παρόλα αυτά το bandoneon, η ψυχή του tango, δεν παύει να είναι ενα μουσικό όργανο. Η ύπαρξη του σε μια μουσική σύνθεση δεν ανάγει την σύνθεση αυτομάτως σε tango. Θυμηθείτε οτι η ύπαρξη ενός κλαρινέτου δεν βαφτίζει αυτόματα την σύνθεση σε Τσάμικο ή σε Ηπειρώτικο. Ενα κλαρινέτο μπορεί να υπάρξει σαν πρωταγωνιστικό όργανο σε κλασική μουσική, σε τζαζ, σε δημοτική ελληνική μουσική, και φυσικά και σε tango.

Oταν το bandoneon συνάντησε τους ηλεκτρονικούς μοντέρνους ήχους, γεννήθηκαν απο τους νέους μουσικούς ευχάριστα ακούσματα ηλεκτρονικής μουσικής. Οι ρυθμοί αυτοί μπορεί να ειναι RnB, HipHop, Acidfunk και slowrock. H ύπαρξη του bandoneon γίνεται κυρίως σε μορφή λούπας όπως εξάλλου και όλες οι απλές μελωδικές γραμμές που διαχειρίζονται αυτές οι μουσικές.

Η μουσική αυτή είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στην εξοικείωση των αρχαρίων και των νέων εραστών του tango , και αποτελεί μια γέφυρα για το πέρασμα στις πολυεπίπεδες συνθέσεις των χορευτικών κομματιών.

Οι περισσότερο έμπειροι χορευτές την χρησιμοποιούν σαν μια ουδέτερη,άχρωμη βάση εξάσκησης, και φυσικά σαν ακουστικό διάλειμμα.

Εναλλακτική tango μουσική (alternative)

Με τον όρο αυτό περιγράφεται η μουσική που δεν είναι ούτε tango ουτε nuevo ουτε electro ουτε beat, αλλά παρόλα αυτά ειναι ιδιαιτέρως ελκυστική στο να tangoχορευτεί.

Mπορεί να είναι απο οποιοδήποτε χώρο, στυλ, κατηγορία αρκεί να ταιριάζει στα πόδια των χορευτων.

Συνήθως αυτές οι μουσικές είναι περισσότερο ενδιαφέρουσες για χορό απο το electro γιατί είναι αναγνωρίσιμες και έχουν περισσότερη ουσία στην μελωδική τους ταυτότητα.

Το ρεύμα του alternative είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στην εξοικείωση των αρχαρίων και των νέων εραστών του tango .Αποτελεί εκτός από μια γέφυρα για το πέρασμα στις πολυεπίπεδες συνθέσεις των χορευτικών κομματιών, μια καλή εξάσκηση στον μουσικό αυτοσχεδιασμό και την ερμηνεία.

Σύνταξη κειμένου FriniTango. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, μετά απο αναφορά πηγής

16.4.2012

English Text

-English translation from the original Greek text might not be as accurate as it should be.

Thank you for your tolerance

The word milonga describes an dancing night /evening with  tango music.
Usually in large and mature tango communities, these nights are governed by a set of strict and complex unwritten rules of conduct, known as tango etiquette.
Tango, is a music and dance genre that expands and grows. In this evolutionary adventure are involved as well and the sounds and musical textures that are part of the tango as well. Beware .. the small semantic  attempt that follows is for the music and not for the dance. 

Dancing tango: the tango of the golden decades of 30-40 and a little of 50. Dozens of orchestras, composers, wrote music for the feet of dancers. The dancers were their first priority and this is easily seen from the huge range of listening for different emotions for different tastes. An entire universe of melodies that remain even today the primary material and the base of each milonga. 

Nuevo: A misunderstood version of the word "new". The tango nuevo is not the new tango, as the concept of the modern, but a term to describe the shift of Piazzolla's music in different landscapes. A shift that still is a point of a conflict amongst tangologists /musicologists. This music is not characterized by  rhythms and beats, as some mistakenly believe, but mainly flirts with jazz and electrical - not electronic- sound. 

Electrotango: The characteristic instrument, a trademark of the tango is the bandoneon. Complex instrument, difficult and with enormous possibilities.  Nevertheless, the bandoneon, the soul of tango, it is still a musical instrument.  Its existence in a musical composition does not transforms the synthesis automatically  to tango. Remember that the existence of a clarinet (a typical traditional North Greek instrument)  cannot automatically name a song  Tsamiko or Ipirotiko. A clarinet can be as a key instrument in classical music, jazz, Greek folklore music , and of course in tango.
When the bandoneon met modern electronic sounds, born from young musicians ,pleasant sounds of electronic music were born. These births may be in RnB, HipHop, Acidfunk and slowrock patterns. The existence of the bandoneon is mainly in the form of loops as  all the simple melodic lines that run that music.
This music is very useful in familiarizing learners and new lovers of tango, and is a bridge to the multilayered compositions of dance tracks.
The more experienced dancers use it as a neutral, colorless practice base , or like an acoustic break. 

Alternative tango music
This term describes the music that is neither tango nuevo nor  electro beat, but nevertheless is particularly attractive to tangodancing!
It may be from any genre, style, culture, as long  it is enough danceable  to fit the taste of the dancers.
Usually these are more interesting music selections for dancing by electro because they are easy to recognize,  and have more substance to their melodic identity.
The  alternative “way” , is particularly useful in familiarizing learners and new lovers of the tango. Beside the fact that is a  passage in the complex compositions of dance tracks, is also a good exercise in musical improvisation and interpretation. 

by FriniTango. You may republish, after source reference
16.4.2012