Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2026

Tango as a set of human skills.

 


tangoinchania



If you’ve ever felt that tango looks too flashy, too athletic, or “not for people like us,” this text is for you. 

  Many groups of older adults hesitate to try tango because they picture only stage shows and acrobatic moves. Yet research tells a different story: tango is increasingly used as therapy for older people, including those with Parkinson’s, Alzheimer’s, and dementia, with clear improvements in movement, balance, memory, and daily functioning.

The essay below explores a simple but powerful idea: the core of tango is not acrobatics or gymnastics. It is a set of human skills—presence, connection, listening through the embrace—that are the same whether you are a world champion, a first-time beginner, or an elder offering yourself this practice for the first time. 

These skills do not fade with age; they can grow.


Tango is not about spectacle

Tango is often pictured as a stage of flashy lifts, acrobatic leg flicks, and young, sculpted bodies. That image sells well online, but it misses the heart of the practice. Argentine tango, at its core, is not about rigid choreography or gymnastic display. It is about a living connection between two people, mediated by music.

Research over the last two decades has repeatedly shown that tango’s real power reveals itself far from competition floors. In older adults, and in people living with Parkinson’s, Alzheimer’s, and other forms of dementia, tango-based interventions improve gait, balance, spatial cognition, working memory, and quality of life—sometimes more than conventional exercise alone. Studies report better motor–cognitive function, reduced symptom severity in Parkinson’s, and even slower functional decline in people with dementia after regular tango practice. 

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC9963458/


Abstract from the pdf: 

Tango-Therapy Intervention for Older Adults : Effects on Quality of Life, Physical Abilities and Gait

Cognitive impairment in older adults is associated with poor gait performance, physical decline, falls and poor quality of life. This paper analyzes the feasibility and efficacy of tango-based intervention in older people living in nursing homes with and without cognitive impairment. A multicenter study, with pre- and post-test, was carried out. Intervention attendance, well-being, physical abilities (short physical performance battery), walking performance, functional capacities (Katz Index) and quality of life (quality of life in Alzheimer’s disease) were assessed. Fifty-four participants (84.9 ± 6.7 years, mini mental state examination 14.5 ± 7.4) completed the protocol. Intervention attendance was 92%, and the mean subjective well-being after each session was 4.5 ± 0.5 (on a five-point scale). A statistically significant improvement was found in the quality of life (p = 0.030). Non-statistically significant changes were found in walking performance (p = 0.159), physical abilities (p = 0.876) and in functional capacities (p = 0.253). This study shows feasibility and suggests evidence for the effects of tango therapy on well-being and quality of life. Further studies are necessary to contrast these findings and to support the role of tango interventions as a holistic approach to prevent functional decline in older people with cognitive impairment.



These benefits do not require perfect technique, extreme flexibility, or youthful virility. They emerge from the same basic ingredients that make tango meaningful everywhere: attentive listening, clear but gentle leading and following, shared weight and axis, and a willingness to be present with another human being in real time.

This is the deeper element common to all forms of tango: from a world champion’s show to a first-timer’s hesitant step in a community hall, to an elder with zero “experience” who offers themselves this gift. The applauded skills are not acrobatics; they are presence, connection, and coordination of mind and body within the embrace. Tango asks us to find our axis, feel the other’s axis, and move together inside the music’s structure. That task is ageless. It does not depend on how high you can kick, but on how honestly you can listen, adjust, and share space.

So tango is not primarily a sport of the young and beautiful. It is a practice of embodied relationship that becomes more relevant as the body changes, not less. The same core skills—balance, timing, spatial awareness, mutual trust—are what clinicians harness in therapy, what beginners discover in their first class, and what masters refine over decades. Age, strength, and appearance may shape the outer form of the dance, but they do not define its essence. 

The essence of tango is the quiet, demanding art of moving together, fully alive, at whatever age we are.


Κυριακή 18 Ιουνίου 2023

Αμαν πχια

Περί της ελαττωματικής θεώρησης της σχέσης 
αιτίας-αποτελέσματος 

Δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσεις να μιλήσεις μια ξένη γλώσσα αν δεν την ξέρεις.. 
                     Μωρέ τι μας λες, σιγά την εξυπνάδα. Κάτι μας είπες τώρα..

   Και όμως...Αυτή η αυτονόητη διατύπωση έχει πολύ βάθος. Δεν θα μπορέσεις όση καλή πρόθεση, όση καλή διάθεση και να έχεις -ή ενδεχομένως όσες γνώσεις και να έχεις-, να καταφέρεις να συζητήσεις για ένα θέμα με κάποιον που μιλάει άλλη γλώσσα. Όσο “μεράκι” και να έχεις, όσο ταλέντο και αν πιστεύεις ότι διαθέτεις, δεν θα μπορέσεις ποτέ να παίξεις σε μια μπάντα και να “επικοινωνήσεις” μουσικά με άλλους οργανοπαίχτες αν δεν ξέρεις να παίζεις μουσική. Αν δεν έχεις δηλαδή ρεαλιστικά και πρακτικά δουλέψει πάνω σε ότι όργανο έχεις επιλέξει. 
   Αυτές τις βασικές “αρχές λειτουργίας” τις έχουμε αποδεχθεί σαν αυτονόητες σε όλες τις δεξιότητες και δραστηριότητες. 
 Αφορμή για αυτές τις -κατά απόλυτη συμφωνία- σαχλές διατυπώσεις, είναι η διαπίστωση μου ότι οι καβαλιέροι στο tango, συνεχίζουν να έχουν αυταπάτες δεξιότητας. Και δεν εννοώ την δεξιότητα τους να χορέψουν ή να δημιουργήσουν σωστές κινησιολογικές αλληλουχίες ή να καθοδηγήσουν σωστά. Αυτό δεν το εξετάζω καν. 

Σχετικά με αυτό, είμαστε ΠΟΛΥ μακριά από το να κρίνουμε αν η τεχνική ή η μουσικότητα είναι σωστές. Για την ακρίβεια είμαστε τόσο μακριά από την τεχνική που ούτε την βλέπουμε ακόμα από εδώ.

 Έχουμε σοβαρότερο πρόβλημα στο πιάτο μας. Η βασική αυταπάτη που έχει η πλειοψηφία των καβαλιέρων είναι η ελαττωματική θεώρηση της σχέσης αιτίας-αποτελέσματος στην χορευτική τους συνύπαρξη με την παρτενέρ. Θεωρούν αυτονόητο πως εφόσον εκείνοι κάνουν το Α, οι κοπέλες απέναντι θα πρέπει να κάνουν το Β. 

Κύριοι,...(ξεκινάω με καλόπιασμα) 
 Αξιότιμοι καβαλιέροι.. Έχετε ήδη μπει σε μια τόσο δύσκολη, δημιουργική, μουσική κινησιολογική περιπέτεια. Σε μια ειδική μορφή τέχνης. Δεν είναι απλά ένας χορός. Κάνετε ήδη τόσο δύσκολα πράγματα...Προβλέπετε την πίστα. Τις αλλαγές της ροής. Παρακολουθείτε την μουσική. Την μουσική που παίζει αυτή την στιγμή, αλλά και το γενικότερο κάδρο του dj. Ποιο κομμάτι είναι τώρα, πότε κλείνει η τάντα κτλ. Σε όλα αυτά προστίθενται και άλλα.. Όπως πχ να αποφεύγετε τα γκαρσόνια στην πίστα. Ενα βασικό κομμάτι των δεξιοτήτων σας είναι να καταφέρνετε να είστε πάντα ευγενικοί και να βγάζετε τον εαυτό σας αλλά και την ντάμα σας από την δύσκολη θέση σε διάφορες συμπεριφοριακές καταστάσεις. 
  Πριν καν αναφερθώ σε κινήσεις και σε φιγούρες, το πιάτο σας είναι ήδη γεμάτο. Αυτός δεν είναι ένας βαρετός χορός, ούτε κάτι που το “ξεπετάς” σε λίγους μήνες. Μην ασχολείστε λοιπόν με το τι κάνει η ντάμα. Εκείνη έχει τα δικά της ζόρια. Τις δικές της εσωτερικές διεργασίες που εδώ δεν είναι η στιγμή να τις συγκρίνουμε με τις δικές σας.. 
  Με λίγα λόγια....Μην ασχολείστε με το τι κάνει, πως το κάνει. Κάνει ΟΤΙ καλύτερο μπορεί. Και αυτό αν θέλετε είναι και κατά την ταπεινή μου άποψη η πιο υπέροχη εικόνα που με συγκινεί ακόμα μετά από τόσα χρόνια. 

 Παρακαλώ ακολουθήστε τον συλλογισμό μου: 
Όταν κοιτάω την πίστα στην milonga, είναι ένας τέλειος τόπος. Δεν έχει σημασία αν είναι σε καμιά μυθική μητρόπολη του tango, ή κάποια παρακμιακή μηνιαία μιλονγκα της επαρχίας. Δεν έχει σημασία το επίπεδο και οι φιγούρες όσων χορεύουν. Ούτε καν το τι παίζει ο dj εκείνη την στιγμή. Αυτό που μου φέρνει βραχνάδα στο λαιμό, είναι η διαπίστωση ότι εκείνη την στιγμή, όλοι μπροστά μου κάνουν ότι καλύτερο μπορούν. 

 Ίσως να μην είναι αρκετό. Μπορεί να μην μου αρέσει. Άλλη κουβέντα αυτή.

 Όμως κανείς από όσους έχει σηκωθεί και χορεύει, δεν προσπαθεί να κάνει κάτι λιγότερο από το καλύτερο. Όλοι προσπαθούν και πιστεύουν, πως αυτό που κάνουν εκείνη την στιγμή είναι το καλύτερο. Το καλύτερό τους. Και είναι ίσως η μοναδική στιγμή στον κόσμο μας, που μπορείς να δεις τόσους πολλούς, ταυτόχρονα, για 10 λεπτά, στα ίδια λίγα τετραγωνικά, να πασχίζουν να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν. 
 Αφεθείτε στην ιερότητα αυτής της φευγαλέας στιγμής και απολαύστε την
 Μην σας απασχολεί τι θα κάνει και πως θα το κάνει η κοπέλα απέναντι σας.

 Και τώρα που σας γλυκόπιασα........ 
Δεν ξέρω με ποιο τρόπο, με ποια εκπαιδευτική μαεστρία, με ποιες λέξεις, με ποια ένεση τέλος πάντων, θα καταφέρω επιτέλους να πείσω μερικούς, πως : 
tango face

Δεν υπάρχει απολύτως καμιά περίπτωση να καταφέρετε να οδηγήσετε ποτέ μια ντάμα σε κάτι αν δεν το ξέρει ήδη. Οπότε χαλαρώστε.  Όσο καλά και αν ξέρετε εσείς να κάνετε το Α και το Β, όσο χρήμα-κόπο-χρόνο και αν έχετε διαθέσει για να το μάθετε,  ΔΕΝ θα βγει αν δεν το ξέρει και εκείνη. Πάρτε το απόφαση. 
Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος που να υποχρεώνει την ντάμα να αντιδράσει με τον Β τρόπο όταν εσείς κάνετε το Α "μαρκάρισμα". Αν δεν γνωρίζει πως να ανταποκριθεί στην πρόταση των 100 γραμμαρίων, δεν θα κάνει την κίνηση με το σπρώξιμο των 30 κιλών. Όσο δυνατά και να φωνάζεις σε έναν που δεν ξέρει την γλώσσα, δεν θα σε καταλάβει. -Άσε που δεν τα λές και σωστά..

Αλλά είπαμε..δεν μιλάμε για τεχνική εδώ..Η τεχνική είναι ..μακριά ακόμα για να την προσεγγίσουμε κριτικά-

Σταματήστε λοιπόν να ζουλάτε, τραβάτε, πιέζετε, σέρνετε την παρτενέρ λες και είναι το χορευτικό σας αξεσουάρ. Αντίθετα,... είναι ο λόγος που χορεύετε. Σταματήστε να βάζετε δύναμη 30 κιλών όταν δεν καταλαβαίνει την αρχική σας προτροπή των 100 γραμμαρίων. 
 Γίνετε πιο απαλοί. 50 γραμμάρια. 
 Γίνετε ποιο αδιόρατοι. 10..
 Και πιο απαλοί ακόμα. 5 γραμμάρια. 
 Βρείτε το όριο. 
Δείτε πόσο ευαίσθητες στις μικρές αλλαγές βάρους μπορούν να γίνουν. 
Βοηθήστε τις να γίνουν πιο ενεργητικές. 
Βοηθήστε τις να μάθουν να δουλεύουν. 
Να εστιάζουν. 
Να είναι ενεργές. 
Να γίνουν αυτόνομες. 
Να μην νοιώθουν καροτσάκια. . 
Δεν πειράζει αν δεν την κάνει την κίνηση..αφήστε το να περάσει. 
 Προσαρμοστείτε. 
Κάντε το πιο εύκολο. Βρείτε τις κινήσεις που μπορεί να κάνει η ντάμα ..

>>Ορίστε..αυτή είναι η μέγιστη δεξιότητα ενός καβαλιέρου. Αυτό είναι το μυστικό που θα σας κάνει καλούς..καλύτερους..Να εντοπίσετε και να χορέψετε με όσα έχει η ντάμα στο δικό της σύστημα και όχι εσείς στο δικό σας. 

 Μην τους μιλάτε εκτός και αν πρόκειται να τους πείτε “δεν πειράζει” ή έναν καλό λόγο. Μην τις κάνετε να νοιώθουν δυσάρεστα. Μην τους κάνετε μάθημα. Αν δεν έχετε κάτι καλό να πείτε , σχολιάστε το φόρεμα ή τα παπούτσια. 
Πείτε ένα αστείο.
 Παραμείνετε ιπποτικοί , χαμογελαστοί και ευγενείς ακόμα και όταν εκείνες από αμηχανία ή άγχος δεν είναι.
 Αφεθείτε στην ιερότητα της φευγαλέας στιγμής της milonga.....και μη γίνεστε
ΓΡΑΦΙΚΟΙ ΚΑΡΙΑΤΖΟΥΛΕΣ. 
 Αμάν πχια

Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2021

Ευγενικός τίτλος: Γιατι οι χορευτες της πίστας δεν παρακολουθούν μαθήματα?

 

Τίτλος που πραγματικά ήθελα να βάλω: 

ΞΕΡΑΔΙΑ ΞΕΡΕΤΕ

Γιατί οι χορευτές της πίστας δεν παρακολουθούν μαθήματα?

Είναι μια γενίκευση αυτή, και σίγουρα πολλοί συνεχίζουν να παρακολουθούν. Όμως η συντριπτική πλειοψηφία κρατάει μια μάλλον αποστασιοποιημένη , ανενεργή απόσταση από την διαδικασία της μάθησης. Στην καλύτερη περίπτωση παρακολουθεί ένα σεμινάριο ή ένα μάθημα σε ένα φεστιβάλ και αυτό ήταν. Έχεις αρκετό καύσιμο για να παινευτείς ότι έκανες μάθημα με τον τάδε όλο το υπόλοιπο έτος. Εδώ να ξεκαθαρίσουμε πως η ερώτηση /τίτλος “γιατί δεν παρακολουθούν μαθήματα” θα μπορούσε να περιφραστεί και ως :

“γιατί σταμάτησαν να μαθαίνουν?”.

Το να βάλεις τον εαυτό σου στην διαδικασία ενός μαθήματος, προϋποθέτει ότι έχεις αναγνωρίσει ο ίδιος την αξία της τέχνης σου.

Σημαίνει ότι έχεις μια οπτική του εαυτού σου σαν κάτι ατελές. Σαν κάτι διαμορφώσιμο. Έχεις επίγνωση των ελλείψεων σου. Έχεις και την στοιχειώδη  ταπεινότητα ώστε να αποδεχτείς τις ελλείψεις αυτές παρουσία άλλου/άλλων.

Σημαίνει ότι δεν διστάζεις να τσαλακωθείς προσπαθώντας να “βγάλεις” μια ύλη ξανά και ξανά μέχρι να τα καταφέρεις. Η συμμετοχή σε ένα μάθημα συνεπάγεται ότι ζητάς συμβουλές ανάπτυξης από κάπου αλλού.

Ήδη όλα αυτά είναι δύσκολα από μόνα τους.



Οι χορευτές της πίστας σήμερα πάσχουν από μια σύγχυση. Συγχέουν το όμορφο παρουσιαστικό, την περήφανη στάση και τα αποφασιστικά βήματα με την πραγματικότητα. Με τον ίδιο τρόπο που και ένας πρωτάρης, νεοεισερχόμενος συγχέει την κοντινή αγκαλιά με τον ερωτισμό, έτσι και αρκετοί “προχωρημένοι” σκέφτονται με αυτόν τον αρχάριο τρόπο και δεν αντιλαμβάνονται ότι η εικόνα στο tango είναι ρόλος.

Η γυναίκα με τις αισθησιακές κινήσεις είναι ρόλος.

Τα τσαλιμάκια και οι τσαχπινιές είναι ρόλος.

Οι 'μάτσο” κινήσεις στις μπαρίδας και αραστράδας (barida & arastre ) είναι ρόλος.

Όλο αυτό είναι ένα διασκεδαστικό, υπέροχο RPG (RolePlayingGame).

Δεν είναι απαραίτητο να είστε τσαχπίνηδες στην κανονική σας ζωή. Ούτε σίγουρα “μάτσο”, ούτε καν αισθησιακοί. Μπορείτε να είστε όλα αυτά ή και τίποτα.

Η μάθηση δεν ακυρώνει το πρεστίζ σας. Δεν τσαλακώνει το κύρος σας.

Διαλέξτε μάθημα και δάσκαλο. Κάντε εξάσκηση μόνοι σας. Κάντε οτιδήποτε θα σας πάει ένα βήμα πιο πέρα.

Όλοι οι χορευτές που θαυμάζετε, όλοι οι διάσημοι δάσκαλοι που παρακολουθείτε, ακονίζουν καθημερινά τις δεξιότητες τους. Μόνο οι αρχάριοι μιας τέχνης τολμάνε να πουν “ξέρω”.


ΞΕΡΑΔΙΑ ΞΕΡΕΤΕ!!


Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2020

Όχι άλλο ένα αφιέρωμα στην Παγκόσμια Ημέρα Tango

 Επειδή σήμερα/αύριο θα ακούσετε πολλά. ¨Όπως και κάθε χρόνο.

Είναι επετειακό βλέπετε το ζήτημα. Κανονικά θα έπρεπε να χαιρόμαστε που όλος ο κόσμος βάζει tango, όμως όπως συμβαίνει με όλες τις παγκόσμιες ημέρες, ακούγονται και μερικά πολύ άκυρα πράγματα, που έχουν μπει στην σφαίρα του συλλογικού παρανοϊκού.

Οπότε ας ρίξουμε λίγο φως

Ουδέποτε είχαν σχέση οι πόρνες με το tango. 

Το ξέρω ότι αυτό είναι πλήγμα. Το καταλαβαίνω. 

Όλοι όσοι γράφουν αυτήν την ημέρα για την τρυφερή (!) σχέση του νταβατζή και της πόρνης ή της πόρνης και του πελάτη, όλοι όσοι λένε ότι το tango το χόρευαν στους οίκους ανοχής το 1880 ..ένα είναι σίγουρο.

Δεν έχουν πάει ποτέ σε οίκο ανοχής.

Και επίσης δεν έχουν και φαντασία. Ένας οίκος ανοχής το λιγότερο που θα ήθελε να έχει σε εκείνη την άθλια παραγκούπολη των Καλών Αέρηδων του 1880 ,ήταν σάλα χορού. Και να ήθελε δεν θα μπορούσε. .Δεν θα χώραγε. Τα λιγοστά τετραγωνικά ήταν πολύτιμα για τα κορίτσια και τα κρεβάτια.

Το ότι γεννήθηκε αυτός ο χορός σε παρακμιακές συνθήκες και σε “παράνομα” στέκια είναι σωστό.

Κάπως όπως το δικό μας ρεμπέτικο, ή το blues στο Μισισίπι ή τα σημερινά gangsta hiphop/rap.

Το ότι οι γυναίκες της μιας βραδιάς συνήθιζαν να ψαρεύουν πελάτες μετά που το tango είχε ήδη γίνει αποδεκτό σαν κοινωνικός χορός, και αυτό είναι σωστό.

Το να γίνονται όμως άλματα χρονικά και να λέμε ότι διαμέσου των οίκων ανοχής, και με φόντο την πορνεία δημιουργήθηκε το tango , είναι αστήριχτο ιστορικά και επέζησε μόνο επειδή “τουριστικά” πουλάει και επειδή το είπε και ο Μπόρχες. Ο Μπόρχες όμως δεν χόρευε tango..Πάμε παρακάτω.

Οι αιώνιες εικόνες των μεταναστών που κάθονται σε μια βαλίτσα και χαζεύουν τα κορίτσια που περνάνε , αρπάζουν μια και κάνουν μαζί της φιγούρες  εκεί στην αποβάθρα στο λιμάνι, είναι τόσο λάθος που αξίζει να σε πιάνει νευρικό γέλιο από την επιμονή των χορογράφων να λένε ξανά και ξανά την ίδια ιστορία.

Οι ανισορροπίες των πληθυσμών και οι αναλογίες αντρών γυναικών , σίγουρα δεν άφηναν καμιά κοπέλα να γυρίζει μόνη στο λιμάνι. Οι κοπέλες για την ακρίβεια δεν πήγαιναν ούτε καν στις μιλονγκας μόνες τους, ακόμα και μετά από 50 χρόνια από τις υποτιθέμενες σκηνές του λιμανιού. Καθολικοί βλέπεις!

Ακόμα και όταν αυτός ο χορός έγινε κοινωνικά αποδεκτός, πήγαιναν πάντα συνοδεία αδερφού/θείου/ξαδέρφου.

Γυρνάμε πάλι στο λιμάνι. Χιλιοπαιγμένη εικονα. 1880 και χορεύουν πιατζολα. Εδώ το άλμα είναι 100ετες. Όχι αγαπητοί φίλες και φίλοι. Ο θείος Αστορ δεν είναι το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα tangoπροσωπικοτητας και το libertango είναι ένα τραγούδι που μιλάει για πολιτικούς αγνοούμενους. 

Ο Piazzola ήταν το μαύρο πρόβατο των Αργεντινων (του tango). Ήταν κάτι σαν προδότης για αυτούς. Μόνο μετά την επιτυχία του στας Ευρωπας, (το 1960) έγινε αποδεκτή η ευφυέστατη αποστασία του από τους ορθόδοξους δρόμους του tango.

Μένουμε στο λιμάνι του 1880. Φούστα με κρόσσια είναι αυτή? Σκίσιμο μέχρι τον αφαλό?

Τακούνια?

Ναι...δεν θέλω να σας το χαλάσω. Αλλά θα σας το χαλάσω. Η εμφάνιση των δεσποινίδων τότε.. στην πρωτο-τανγκο εποχή δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα λέγαμε σήμερα εντυπωσιακή..Φουστάνια μακριά μέχρι τον αστράγαλο.. ριχτά με διπλές και τρίδιπλες φόδρες που δεν διέγραφαν τίποτα.

Σαν συνέπεια, οι όποιες χορευτικές φιγούρες δεν είχαν καμιά κίνηση του ποδιού που ξεπερνάει τα 5 εκ από το έδαφος (για τις κυρίες) αφήνοντας τις πιο εκκεντρικές κινησιολογίες για τους παντελονατους άντρες.

Θα αργήσει πολύ να έρθει το σκίσιμο στη φούστα, στο φόρεμα, οι προκλητικές γραμμές, και τα τακούνια. Ναι φυσικά η έννοια του τακουνιού υπήρχε, κάτι κόθορνοι ,σαν τάκοι για λεωφορείο. Γενικά αυτό που βλέπουμε σήμερα εμφανισιακά, που φλερτάρει τόσο υπέροχα με το κιτς και το λαμέ, είναι μετά το 1950.

Η κινησιολογία του tango και όλες αυτές οι υπέροχες φιγούρες είναι συνδυασμός παπουτσιών και πατωμάτων για χορό. Το υβρίδιο του tango γεννήθηκε σε χώμα πατημένο ή σε κλεμμένους μουσαμάδες τρένων . Όχι οτσος, όχι πιβοτ, όχι γλιστρήματα.

Όλος αυτός ο πόνος, και ο καημός, που πότισαν αυτό το παράδοξο υβρίδιο χορού εκεί στις αρχές του 1900 ,είναι αποτέλεσμα περιστάσεων πολύ βαθύτερων από τον αγοραίο πόθο και τον χαβαλέ περιθωριακών.

Δείτε το λίγο έτσι: Ένας νέος άντρας, που παρασύρθηκε από τα ψέματα δυο χωρών και τα συμφέροντα των μεγαλοτσιφλικάδων βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια ξένη γη, σε μια ξένη πόλη.

Χωρίς λεφτά χωρίς δουλειά. Χωρίς δικούς του ανθρώπους.

Χωρίς τρόπο να βγάλει το εισιτήριο επιστροφής.

Με έναν τεράστιο ανταγωνισμό για μεροκάματο.

Με φτώχεια παντού μπροστά του δίπλα του πίσω του.

Ήρθε για κάτι καλύτερο, και πλέον όλες οι πόρτες είναι κλειστές. Δεν μπορεί να γυρίσει πίσω

Δεν θα πάει μπροστά.

Με την ανατροπή των δημογραφικών , και την αναλογία αντρών γυναικών στο 11 /1 , όταν κάθεται και βλέπει μια μαμά να σέρνει ένα καροτσάκι μωρού, ξέρει πως ότι και αν γίνει, όσο τυχερός και αν σταθεί και βγάλει την εβδομάδα,

....ένα σπιτικό, μια γυναίκα, μια κόρη, δεν θα μπορέσει να τα έχει ποτέ.

Αυτό το μαύρο και βαρύ ποτέ...διαποτίζει κάθε τι που κάνει.

Οι επιχειρηματίες της εποχής , φέρνουν γυναίκες από όλον τον κόσμο. Τότε όπως και τώρα.

Δεν είναι αυτό που λείπει όμως από τον φίλο μας.

Δεν του λείπει η συνεύρεση. Όταν πληρώνει την έχει. Του λείπει η παρουσία μιας γυναίκας δίπλα του. Απέναντι του. Στην αγκαλιά του.

Αυτή την ανεκπλήρωτη ανάγκη, που κανένα χρηματικό ποσό δεν θα μπορέσει ποτέ να του την εξασφαλίσει, αυτήν την χαμένη τρυφερότητα, έρχεται να ενσαρκώσει το tango. Να παρηγορήσει. Να μετουσιώσει. Αρχικά με την μουσική, έπειτα με τα βήματα και στο τέλος με τους στίχους.

Οι ίδιες απολήξεις, σαν ένας παγκόσμιος ιστός συναισθηματικών νευρώνων, είναι αυτό που ενώνει ακόμα και σήμερα όλους εμάς.

Οπότε την επόμενη φορά που θα δείτε ένα εύπεπτο αφιέρωμα στην παγκόσμια ημέρα του tango, με πόζες, με πάθος και με βρακιά στραφταλιστά, θυμηθείτε τι πραγματικά σημαίνει να κάθεσαι μόνος πάνω στην μοναδική σου βαλίτσα και να κοιτάς το πλοίο σου που φεύγει.


Happy TangoDay





Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2019

Καλοί από τύχη.



Καλοί από τύχη(ή μήπως όχι?)

Η επιλογή δασκάλου χορού είναι κατά μεγάλη περίπτωση ένα τυχαίο γεγονός. Μια μικρή ομάδα ατόμων, με ισχυρή διαίσθηση και αντίληψη, ίσως αποτελούν την εξαίρεση σε αυτό. Μπορούν άμεσα να αντιληφθούν τις ποιότητες τόσο σε επίπεδο συμπεριφοριακό, όσο και σε κατάρτιση.

Στην συντριπτική του πλειοψηφία όμως ο κόσμος ξεκινάει μαθήματα χορού εξετάζοντας το πόσο κοντά στο σπίτι του βρίσκεται η σχολή, και πόσο κοστίζει, ή απλά επειδή έτσι έτυχε. Βόλευαν οι ώρες, ή η παρέα.
Μια πάγια- προϊστορική σχεδόν- τάση του ανθρώπου, είναι να επιθυμεί κοινωνικούς δεσμούς. Είναι γενετικά τυπωμένη μέσα μας αυτή η ανάγκη .Έτσι οι δεσμοί που αντανακλαστικά αναπτύσσονται από την πρώτη κιόλας στιγμή με την έννοια της ομάδας-σχολής-τμήματος-τάξης-συμμαθητών,είναι τόσο ισχυροί, που πολλές φορές οι πρώτες επιλογές γίνονται και οι μόνες.
Κοιτάζοντας πίσω, στο πως ξεκινήσαμε ,μπορούμε ξεκάθαρα να το αντιληφθούμε αυτό, άσχετα αν ήμαστε ικανοποιημένοι ή όχι απο την εξέλιξή μας.
Από αυτήν την έννοια, και κοιτάζοντας μελλοντικά ,αν θα γίνετε καλοί ή μέτριοι στο tango είναι καθαρά θέμα τύχης.

Τετάρτη 27 Μαρτίου 2019

Οι προχωρημένες προχωράνε προς τα πίσω./The advanced ones move backwards.

Οι προχωρημένες προχωράνε προς τα πίσω.

Αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα αλήθεια σε όλες τις τέχνες ίσως.
Η εξέλιξη είναι συνώνυμο της εμβάθυνσης και όχι της συσσώρευσης.

Όμως σε μια τελική ανάλυση, πόσο εξαρτιέται από τους άλλους και πόσο από εσάς η προσωπική σας εξέλιξη και αξιολόγηση?
Τι προσδοκίες έχετε?
Είσαστε θύμα του tango-life style και νομίζετε ότι η καλή ντάμα έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές εξωτερικών χαρακτηριστικών?
Συγκρίνετε τον εαυτό σας με άλλες?
Αναρωτιέστε ποιός ο λόγος να ανεβαίνετε επίπεδο εφόσον “δεν υπάρχουν” καβαλιέροι που να τηρούν τις προυποθέσεις και τα υψηλά στάνταρ σας?
Νομίζετε ότι επειδή είστε προχωρημένες οι γνώσεις σας έχουν παγιωθεί?
Ότι εφόσον καλύψατε μια χιλιομετρική απόσταση από φιγούρες και βήματα,πέρασαν στο σύστημα σας οριστικά?


Κάθε μέρα ξεκινάει από την αρχή και το σώμα ανταποκρίνεται διαφορετικά.
Μία σειρά “βαρετών”επαναλήψεων το βοηθάνε για να βρίσκεται στο ίδιο σημείο και ίσως να πηγαίνει λίγο μπροστά. Κάποιες φορές όμως - και δεν είναι λίγες αυτές - πάει πίσω. Είναι κουρασμένο,συμπεριφέρεται σαν να έχει ξεχάσει,είναι βαρύ,πονάει .Οι καθημερινές ασκήσεις δεν βοηθάνε αποκλειστικά το σώμα αλλά επιπλέον διατηρούν το μυαλό και την σκέψη σε εγρήγορση. Όταν χορεύουμε είναι σημαντικό να παρατηρούμε το σώμα μας. Να το κινούμε εμείς,να θέλουμε να χορέψουμε,να μην περιμένουμε να “νιώσουμε” την καθοδήγηση.
Μην εγκλωβίζεστε πίσω από το “προχωρημένο” ταμπελάκι σας. Κάντε την χάρη στο εαυτό σας να μαθαίνει κάθε μέρα κάτι καινούργιο,να κάνει λάθη στα ίδια και στα ίδια, να ανταποκρίνεται διαφορετικά,να “ξεχνάει”.

The advanced ones move backwards.

This is an interesting truth perhaps in all arts.

Evolution is synonymous with deepening, not with accumulation of “material” and subjects.


But in the end of the day, how much does your personal development and evaluation depend on others and how much on you?

What are your expectations?

Are you a victim of the tango-lifestyle and do you think that a good follower has specific set of specifications or external characteristics?

Do you compare yourself to others?

Are you wondering why you should progress and level up if there are not good enough male dancers who meet your requirements and high standards?

Do you think that because you are advanced your knowledge has been consolidated?

Do you believe that because you covered a kilometer distance of figures and steps, they have cement into your system permanently?

Every day starts from the beginning and the body responds differently.

A series of "boring" repetitions help it to be in the same place and maybe go a little further. But sometimes - and there are quite a few - it goes back. It is tired, and behaves as if it has forgotten, it is heavy, it hurts. The daily exercises do not only help the body but also keep the mind and thinking awake. When we dance it is important to observe our body. Let us move it, let us want to dance, let us not wait to "feel" the guidance.

Our own perception of level is a trap by itself. Do not get trapped behind your "advanced" label. Do yourself a favor and learn something new every day.

Allow yourself to make mistakes on the same things, or to respond differently, or even to "forget".


Παρατήρηση και Ανακάλυψη.


  Ένας παλιός μου δάσκαλος πριν πολλά χρόνια, συνήθιζε να μου λέει πόσο πολύ του άρεσε να κάθεται και να παρακολουθεί τους ανθρώπους όταν περπατάνε στον δρόμο. Πόσο πολύ απολάμβανε να βλέπει την ροή της κίνησης τους και να καταγράφει τις ιδιαίτερες εκφράσεις που κουβάλαγε ο καθένας. 


   Πράγματι παρατηρώντας το περπάτημα της καθημερινότητας μας ,μπορεί να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε την αρμονία του φυσικού-σωστού βαδίσματος.
Δεν έχει σημασία ο σωματότυπος ή η ηλικία, παρά μόνο εάν μιλάμε για ανθρώπους με σοβαρά κινησιακά ορθοσωματικά προβλήματα.
  
  Τι είναι όμως αυτό που μας εμποδίζει να παρατηρήσουμε τους άλλους και τον εαυτό μας?
Γιατί είναι πιο εύκολο να αντιγράφουμε απαρχαιωμένες θεωρίες και να επαναλαμβάνουμε τα ίδια ξαναειπωμένα λάθη?

  Προφανώς το σώμα μας γνωρίζει πολύ καλά τι να κάνει για να προάγει την αρμονία και την φυσικότητα στην καθημερινή λειτουργία του.
Έχει φτιαχτεί για να περπατάει χιλιόμετρα χωρίς να επιβαρύνεται. Όλες τις φορές που το έχουμε καταπονήσει μπορούμε να βρούμε τους λόγους και τις αιτίες, όπως :
καταπόνηση-κραδασμοί από αθλητική δραστηριότητα, απότομο σήκωμα βάρους, καθιστική εργασία, παραπανίσιο σωματικό βάρος, στενά παπούτσια, κ.α.
  Η στάση του σώματος καθώς περπατάμε οφείλει να είναι απολύτως φυσική, βελτιώνοντας την κυκλοφορία και την αναπνοή. Αποφεύγουμε να ευθυγραμμίζουμε τις φυσικές καμπύλες της σπονδυλικής μας στήλης γιατί έτσι δημιουργούμε τρομερές εντάσεις στους μύς και τις αρθρώσεις μας.    Όταν κορδωνόμαστε με την πλάτη ίσια,το στήθος έξω,τους ώμους πίσω και το πιγούνι ψηλά, εκτός της πίεσης και της παραμόρφωσης που δέχεται η πλάτη μας, καταπονούμε και τον αυχένα μας.
  Η σωστή στάση του σώματος έχει να κάνει με άνεση. Όταν αναπνέουμε σωστά κατά συνέπεια ήρεμα, επιμηκύνεται η πλάτη μας και μετακινείται η κοιλιά. Μέσω της εναρμονισμένης και συντονισμένης αναπνοής, ο θώρακας-ώμοι και χέρια,- «κουρδίζουν» την κίνηση μας στο περπάτημα προκαλώντας τις ήρεμες προβολές των ποδιών,μέχρι την τελική-μαλακή μεταφορά του βάρους του σώματος μας.
  Δεν χρειάζεται να καταναλώνουμε αμάσητες τις διδαχές οποιουδήποτε “ειδικού”, εάν το σώμα μας έχει τις διαφωνίες του. 
Θα σταθώ σε εμάς τους δασκάλους tango με όλες τις κλεμμένες –σχεδόν καταστροφικές-ατάκες από άλλους χορούς ή αθλητικές δραστηριότητες όπως: 

"Μέσα η κοιλιά, πίσω η πλάτη, ψηλά το κεφάλι, μπροστά στα μετατάρσια, λυγισμένα ή τεντωμένα πόδια, σύρσιμο ποδιών!" 

Στην παραπάνω σύγχυση ας προσθέσουμε και ένα καθρέφτη απέναντι από τους μαθητές, όπως συνηθίζεται σε πολλές σχολές χορού.
  Στο tango είναι απαραίτητο να έχουμε κατανόηση του τρόπου περπατήματος μας, της αναπνοής μας, της στάσης μας , του συντονισμού των κινήσεων μας,σε απόλυτη συνάρτηση με τον άλλον.
  Δεν είναι μηχανικές κινήσεις που αντιγράφουμε από εξωτερικά χαρακτηριστικά αλλά κάτι που συμβαίνει από “ μέσα προς τα έξω”. Oι δάσκαλοι οφείλουν να είναι ειλικρινείς και κατανοητοί πάνω σε αυτό.

 Όταν το σώμα μας πονάει δεν είναι κάτι που "πρέπει" να συμβαίνει. Ας μην αναπαράγουμε κινησιολογικά λάθος πληροφορίες. Όλα αυτά αφορούν όσους ενδιαφέρονται να αντιμετωπίσουν το φυσικό περπάτημα σαν ένα εργαλείο που θα πάει το tango τους πιο βαθιά, και θα το συνδέσουν με την καθημερινότητα τους χωρίς την σύγκρουση του διαφορετικού και απροσάρμοστου.

  Υπάρχουν για αυτούς που ενδιαφέρονται -ευτυχώς-  κάποιες μαγικές λεξούλες/κλειδιά που είναι φτωχές στην περιγραφή τους. 

Επίγνωση, Ενσυναίσθηση, Παρατήρηση.  


Η ανακάλυψη τους είναι προσωπική υπόθεση του καθενός.