Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2020

Όχι άλλο ένα αφιέρωμα στην Παγκόσμια Ημέρα Tango

 Επειδή σήμερα/αύριο θα ακούσετε πολλά. ¨Όπως και κάθε χρόνο.

Είναι επετειακό βλέπετε το ζήτημα. Κανονικά θα έπρεπε να χαιρόμαστε που όλος ο κόσμος βάζει tango, όμως όπως συμβαίνει με όλες τις παγκόσμιες ημέρες, ακούγονται και μερικά πολύ άκυρα πράγματα, που έχουν μπει στην σφαίρα του συλλογικού παρανοϊκού.

Οπότε ας ρίξουμε λίγο φως

Ουδέποτε είχαν σχέση οι πόρνες με το tango. 

Το ξέρω ότι αυτό είναι πλήγμα. Το καταλαβαίνω. 

Όλοι όσοι γράφουν αυτήν την ημέρα για την τρυφερή (!) σχέση του νταβατζή και της πόρνης ή της πόρνης και του πελάτη, όλοι όσοι λένε ότι το tango το χόρευαν στους οίκους ανοχής το 1880 ..ένα είναι σίγουρο.

Δεν έχουν πάει ποτέ σε οίκο ανοχής.

Και επίσης δεν έχουν και φαντασία. Ένας οίκος ανοχής το λιγότερο που θα ήθελε να έχει σε εκείνη την άθλια παραγκούπολη των Καλών Αέρηδων του 1880 ,ήταν σάλα χορού. Και να ήθελε δεν θα μπορούσε. .Δεν θα χώραγε. Τα λιγοστά τετραγωνικά ήταν πολύτιμα για τα κορίτσια και τα κρεβάτια.

Το ότι γεννήθηκε αυτός ο χορός σε παρακμιακές συνθήκες και σε “παράνομα” στέκια είναι σωστό.

Κάπως όπως το δικό μας ρεμπέτικο, ή το blues στο Μισισίπι ή τα σημερινά gangsta hiphop/rap.

Το ότι οι γυναίκες της μιας βραδιάς συνήθιζαν να ψαρεύουν πελάτες μετά που το tango είχε ήδη γίνει αποδεκτό σαν κοινωνικός χορός, και αυτό είναι σωστό.

Το να γίνονται όμως άλματα χρονικά και να λέμε ότι διαμέσου των οίκων ανοχής, και με φόντο την πορνεία δημιουργήθηκε το tango , είναι αστήριχτο ιστορικά και επέζησε μόνο επειδή “τουριστικά” πουλάει και επειδή το είπε και ο Μπόρχες. Ο Μπόρχες όμως δεν χόρευε tango..Πάμε παρακάτω.

Οι αιώνιες εικόνες των μεταναστών που κάθονται σε μια βαλίτσα και χαζεύουν τα κορίτσια που περνάνε , αρπάζουν μια και κάνουν μαζί της φιγούρες  εκεί στην αποβάθρα στο λιμάνι, είναι τόσο λάθος που αξίζει να σε πιάνει νευρικό γέλιο από την επιμονή των χορογράφων να λένε ξανά και ξανά την ίδια ιστορία.

Οι ανισορροπίες των πληθυσμών και οι αναλογίες αντρών γυναικών , σίγουρα δεν άφηναν καμιά κοπέλα να γυρίζει μόνη στο λιμάνι. Οι κοπέλες για την ακρίβεια δεν πήγαιναν ούτε καν στις μιλονγκας μόνες τους, ακόμα και μετά από 50 χρόνια από τις υποτιθέμενες σκηνές του λιμανιού. Καθολικοί βλέπεις!

Ακόμα και όταν αυτός ο χορός έγινε κοινωνικά αποδεκτός, πήγαιναν πάντα συνοδεία αδερφού/θείου/ξαδέρφου.

Γυρνάμε πάλι στο λιμάνι. Χιλιοπαιγμένη εικονα. 1880 και χορεύουν πιατζολα. Εδώ το άλμα είναι 100ετες. Όχι αγαπητοί φίλες και φίλοι. Ο θείος Αστορ δεν είναι το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα tangoπροσωπικοτητας και το libertango είναι ένα τραγούδι που μιλάει για πολιτικούς αγνοούμενους. 

Ο Piazzola ήταν το μαύρο πρόβατο των Αργεντινων (του tango). Ήταν κάτι σαν προδότης για αυτούς. Μόνο μετά την επιτυχία του στας Ευρωπας, (το 1960) έγινε αποδεκτή η ευφυέστατη αποστασία του από τους ορθόδοξους δρόμους του tango.

Μένουμε στο λιμάνι του 1880. Φούστα με κρόσσια είναι αυτή? Σκίσιμο μέχρι τον αφαλό?

Τακούνια?

Ναι...δεν θέλω να σας το χαλάσω. Αλλά θα σας το χαλάσω. Η εμφάνιση των δεσποινίδων τότε.. στην πρωτο-τανγκο εποχή δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα λέγαμε σήμερα εντυπωσιακή..Φουστάνια μακριά μέχρι τον αστράγαλο.. ριχτά με διπλές και τρίδιπλες φόδρες που δεν διέγραφαν τίποτα.

Σαν συνέπεια, οι όποιες χορευτικές φιγούρες δεν είχαν καμιά κίνηση του ποδιού που ξεπερνάει τα 5 εκ από το έδαφος (για τις κυρίες) αφήνοντας τις πιο εκκεντρικές κινησιολογίες για τους παντελονατους άντρες.

Θα αργήσει πολύ να έρθει το σκίσιμο στη φούστα, στο φόρεμα, οι προκλητικές γραμμές, και τα τακούνια. Ναι φυσικά η έννοια του τακουνιού υπήρχε, κάτι κόθορνοι ,σαν τάκοι για λεωφορείο. Γενικά αυτό που βλέπουμε σήμερα εμφανισιακά, που φλερτάρει τόσο υπέροχα με το κιτς και το λαμέ, είναι μετά το 1950.

Η κινησιολογία του tango και όλες αυτές οι υπέροχες φιγούρες είναι συνδυασμός παπουτσιών και πατωμάτων για χορό. Το υβρίδιο του tango γεννήθηκε σε χώμα πατημένο ή σε κλεμμένους μουσαμάδες τρένων . Όχι οτσος, όχι πιβοτ, όχι γλιστρήματα.

Όλος αυτός ο πόνος, και ο καημός, που πότισαν αυτό το παράδοξο υβρίδιο χορού εκεί στις αρχές του 1900 ,είναι αποτέλεσμα περιστάσεων πολύ βαθύτερων από τον αγοραίο πόθο και τον χαβαλέ περιθωριακών.

Δείτε το λίγο έτσι: Ένας νέος άντρας, που παρασύρθηκε από τα ψέματα δυο χωρών και τα συμφέροντα των μεγαλοτσιφλικάδων βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια ξένη γη, σε μια ξένη πόλη.

Χωρίς λεφτά χωρίς δουλειά. Χωρίς δικούς του ανθρώπους.

Χωρίς τρόπο να βγάλει το εισιτήριο επιστροφής.

Με έναν τεράστιο ανταγωνισμό για μεροκάματο.

Με φτώχεια παντού μπροστά του δίπλα του πίσω του.

Ήρθε για κάτι καλύτερο, και πλέον όλες οι πόρτες είναι κλειστές. Δεν μπορεί να γυρίσει πίσω

Δεν θα πάει μπροστά.

Με την ανατροπή των δημογραφικών , και την αναλογία αντρών γυναικών στο 11 /1 , όταν κάθεται και βλέπει μια μαμά να σέρνει ένα καροτσάκι μωρού, ξέρει πως ότι και αν γίνει, όσο τυχερός και αν σταθεί και βγάλει την εβδομάδα,

....ένα σπιτικό, μια γυναίκα, μια κόρη, δεν θα μπορέσει να τα έχει ποτέ.

Αυτό το μαύρο και βαρύ ποτέ...διαποτίζει κάθε τι που κάνει.

Οι επιχειρηματίες της εποχής , φέρνουν γυναίκες από όλον τον κόσμο. Τότε όπως και τώρα.

Δεν είναι αυτό που λείπει όμως από τον φίλο μας.

Δεν του λείπει η συνεύρεση. Όταν πληρώνει την έχει. Του λείπει η παρουσία μιας γυναίκας δίπλα του. Απέναντι του. Στην αγκαλιά του.

Αυτή την ανεκπλήρωτη ανάγκη, που κανένα χρηματικό ποσό δεν θα μπορέσει ποτέ να του την εξασφαλίσει, αυτήν την χαμένη τρυφερότητα, έρχεται να ενσαρκώσει το tango. Να παρηγορήσει. Να μετουσιώσει. Αρχικά με την μουσική, έπειτα με τα βήματα και στο τέλος με τους στίχους.

Οι ίδιες απολήξεις, σαν ένας παγκόσμιος ιστός συναισθηματικών νευρώνων, είναι αυτό που ενώνει ακόμα και σήμερα όλους εμάς.

Οπότε την επόμενη φορά που θα δείτε ένα εύπεπτο αφιέρωμα στην παγκόσμια ημέρα του tango, με πόζες, με πάθος και με βρακιά στραφταλιστά, θυμηθείτε τι πραγματικά σημαίνει να κάθεσαι μόνος πάνω στην μοναδική σου βαλίτσα και να κοιτάς το πλοίο σου που φεύγει.


Happy TangoDay





Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2019

Καλοί από τύχη.



Καλοί από τύχη(ή μήπως όχι?)

Η επιλογή δασκάλου χορού είναι κατά μεγάλη περίπτωση ένα τυχαίο γεγονός. Μια μικρή ομάδα ατόμων, με ισχυρή διαίσθηση και αντίληψη, ίσως αποτελούν την εξαίρεση σε αυτό. Μπορούν άμεσα να αντιληφθούν τις ποιότητες τόσο σε επίπεδο συμπεριφοριακό, όσο και σε κατάρτιση.

Στην συντριπτική του πλειοψηφία όμως ο κόσμος ξεκινάει μαθήματα χορού εξετάζοντας το πόσο κοντά στο σπίτι του βρίσκεται η σχολή, και πόσο κοστίζει, ή απλά επειδή έτσι έτυχε. Βόλευαν οι ώρες, ή η παρέα.
Μια πάγια- προϊστορική σχεδόν- τάση του ανθρώπου, είναι να επιθυμεί κοινωνικούς δεσμούς. Είναι γενετικά τυπωμένη μέσα μας αυτή η ανάγκη .Έτσι οι δεσμοί που αντανακλαστικά αναπτύσσονται από την πρώτη κιόλας στιγμή με την έννοια της ομάδας-σχολής-τμήματος-τάξης-συμμαθητών,είναι τόσο ισχυροί, που πολλές φορές οι πρώτες επιλογές γίνονται και οι μόνες.
Κοιτάζοντας πίσω, στο πως ξεκινήσαμε ,μπορούμε ξεκάθαρα να το αντιληφθούμε αυτό, άσχετα αν ήμαστε ικανοποιημένοι ή όχι απο την εξέλιξή μας.
Από αυτήν την έννοια, και κοιτάζοντας μελλοντικά ,αν θα γίνετε καλοί ή μέτριοι στο tango είναι καθαρά θέμα τύχης.

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2019

Οι προχωρημένες προχωράνε προς τα πίσω./The advanced ones move backwards.

Οι προχωρημένες προχωράνε προς τα πίσω.

Αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα αλήθεια σε όλες τις τέχνες ίσως.
Η εξέλιξη είναι συνώνυμο της εμβάθυνσης και όχι της συσσώρευσης.

Όμως σε μια τελική ανάλυση, πόσο εξαρτιέται από τους άλλους και πόσο από εσάς η προσωπική σας εξέλιξη και αξιολόγηση?
Τι προσδοκίες έχετε?
Είσαστε θύμα του tango-life style και νομίζετε ότι η καλή ντάμα έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές εξωτερικών χαρακτηριστικών?
Συγκρίνετε τον εαυτό σας με άλλες?
Αναρωτιέστε ποιός ο λόγος να ανεβαίνετε επίπεδο εφόσον “δεν υπάρχουν” καβαλιέροι που να τηρούν τις προυποθέσεις και τα υψηλά στάνταρ σας?
Νομίζετε ότι επειδή είστε προχωρημένες οι γνώσεις σας έχουν παγιωθεί?
Ότι εφόσον καλύψατε μια χιλιομετρική απόσταση από φιγούρες και βήματα,πέρασαν στο σύστημα σας οριστικά?


Κάθε μέρα ξεκινάει από την αρχή και το σώμα ανταποκρίνεται διαφορετικά.
Μία σειρά “βαρετών”επαναλήψεων το βοηθάνε για να βρίσκεται στο ίδιο σημείο και ίσως να πηγαίνει λίγο μπροστά. Κάποιες φορές όμως - και δεν είναι λίγες αυτές - πάει πίσω. Είναι κουρασμένο,συμπεριφέρεται σαν να έχει ξεχάσει,είναι βαρύ,πονάει .Οι καθημερινές ασκήσεις δεν βοηθάνε αποκλειστικά το σώμα αλλά επιπλέον διατηρούν το μυαλό και την σκέψη σε εγρήγορση. Όταν χορεύουμε είναι σημαντικό να παρατηρούμε το σώμα μας. Να το κινούμε εμείς,να θέλουμε να χορέψουμε,να μην περιμένουμε να “νιώσουμε” την καθοδήγηση.
Μην εγκλωβίζεστε πίσω από το “προχωρημένο” ταμπελάκι σας. Κάντε την χάρη στο εαυτό σας να μαθαίνει κάθε μέρα κάτι καινούργιο,να κάνει λάθη στα ίδια και στα ίδια, να ανταποκρίνεται διαφορετικά,να “ξεχνάει”.

The advanced ones move backwards.

This is an interesting truth perhaps in all arts.

Evolution is synonymous with deepening, not with accumulation of “material” and subjects.


But in the end of the day, how much does your personal development and evaluation depend on others and how much on you?

What are your expectations?

Are you a victim of the tango-lifestyle and do you think that a good follower has specific set of specifications or external characteristics?

Do you compare yourself to others?

Are you wondering why you should progress and level up if there are not good enough male dancers who meet your requirements and high standards?

Do you think that because you are advanced your knowledge has been consolidated?

Do you believe that because you covered a kilometer distance of figures and steps, they have cement into your system permanently?

Every day starts from the beginning and the body responds differently.

A series of "boring" repetitions help it to be in the same place and maybe go a little further. But sometimes - and there are quite a few - it goes back. It is tired, and behaves as if it has forgotten, it is heavy, it hurts. The daily exercises do not only help the body but also keep the mind and thinking awake. When we dance it is important to observe our body. Let us move it, let us want to dance, let us not wait to "feel" the guidance.

Our own perception of level is a trap by itself. Do not get trapped behind your "advanced" label. Do yourself a favor and learn something new every day.

Allow yourself to make mistakes on the same things, or to respond differently, or even to "forget".


Παρατήρηση και Ανακάλυψη.


  Ένας παλιός μου δάσκαλος πριν πολλά χρόνια, συνήθιζε να μου λέει πόσο πολύ του άρεσε να κάθεται και να παρακολουθεί τους ανθρώπους όταν περπατάνε στον δρόμο. Πόσο πολύ απολάμβανε να βλέπει την ροή της κίνησης τους και να καταγράφει τις ιδιαίτερες εκφράσεις που κουβάλαγε ο καθένας. 


   Πράγματι παρατηρώντας το περπάτημα της καθημερινότητας μας ,μπορεί να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε την αρμονία του φυσικού-σωστού βαδίσματος.
Δεν έχει σημασία ο σωματότυπος ή η ηλικία, παρά μόνο εάν μιλάμε για ανθρώπους με σοβαρά κινησιακά ορθοσωματικά προβλήματα.
  
  Τι είναι όμως αυτό που μας εμποδίζει να παρατηρήσουμε τους άλλους και τον εαυτό μας?
Γιατί είναι πιο εύκολο να αντιγράφουμε απαρχαιωμένες θεωρίες και να επαναλαμβάνουμε τα ίδια ξαναειπωμένα λάθη?

  Προφανώς το σώμα μας γνωρίζει πολύ καλά τι να κάνει για να προάγει την αρμονία και την φυσικότητα στην καθημερινή λειτουργία του.
Έχει φτιαχτεί για να περπατάει χιλιόμετρα χωρίς να επιβαρύνεται. Όλες τις φορές που το έχουμε καταπονήσει μπορούμε να βρούμε τους λόγους και τις αιτίες, όπως :
καταπόνηση-κραδασμοί από αθλητική δραστηριότητα, απότομο σήκωμα βάρους, καθιστική εργασία, παραπανίσιο σωματικό βάρος, στενά παπούτσια, κ.α.
  Η στάση του σώματος καθώς περπατάμε οφείλει να είναι απολύτως φυσική, βελτιώνοντας την κυκλοφορία και την αναπνοή. Αποφεύγουμε να ευθυγραμμίζουμε τις φυσικές καμπύλες της σπονδυλικής μας στήλης γιατί έτσι δημιουργούμε τρομερές εντάσεις στους μύς και τις αρθρώσεις μας.    Όταν κορδωνόμαστε με την πλάτη ίσια,το στήθος έξω,τους ώμους πίσω και το πιγούνι ψηλά, εκτός της πίεσης και της παραμόρφωσης που δέχεται η πλάτη μας, καταπονούμε και τον αυχένα μας.
  Η σωστή στάση του σώματος έχει να κάνει με άνεση. Όταν αναπνέουμε σωστά κατά συνέπεια ήρεμα, επιμηκύνεται η πλάτη μας και μετακινείται η κοιλιά. Μέσω της εναρμονισμένης και συντονισμένης αναπνοής, ο θώρακας-ώμοι και χέρια,- «κουρδίζουν» την κίνηση μας στο περπάτημα προκαλώντας τις ήρεμες προβολές των ποδιών,μέχρι την τελική-μαλακή μεταφορά του βάρους του σώματος μας.
  Δεν χρειάζεται να καταναλώνουμε αμάσητες τις διδαχές οποιουδήποτε “ειδικού”, εάν το σώμα μας έχει τις διαφωνίες του. 
Θα σταθώ σε εμάς τους δασκάλους tango με όλες τις κλεμμένες –σχεδόν καταστροφικές-ατάκες από άλλους χορούς ή αθλητικές δραστηριότητες όπως: 

"Μέσα η κοιλιά, πίσω η πλάτη, ψηλά το κεφάλι, μπροστά στα μετατάρσια, λυγισμένα ή τεντωμένα πόδια, σύρσιμο ποδιών!" 

Στην παραπάνω σύγχυση ας προσθέσουμε και ένα καθρέφτη απέναντι από τους μαθητές, όπως συνηθίζεται σε πολλές σχολές χορού.
  Στο tango είναι απαραίτητο να έχουμε κατανόηση του τρόπου περπατήματος μας, της αναπνοής μας, της στάσης μας , του συντονισμού των κινήσεων μας,σε απόλυτη συνάρτηση με τον άλλον.
  Δεν είναι μηχανικές κινήσεις που αντιγράφουμε από εξωτερικά χαρακτηριστικά αλλά κάτι που συμβαίνει από “ μέσα προς τα έξω”. Oι δάσκαλοι οφείλουν να είναι ειλικρινείς και κατανοητοί πάνω σε αυτό.

 Όταν το σώμα μας πονάει δεν είναι κάτι που "πρέπει" να συμβαίνει. Ας μην αναπαράγουμε κινησιολογικά λάθος πληροφορίες. Όλα αυτά αφορούν όσους ενδιαφέρονται να αντιμετωπίσουν το φυσικό περπάτημα σαν ένα εργαλείο που θα πάει το tango τους πιο βαθιά, και θα το συνδέσουν με την καθημερινότητα τους χωρίς την σύγκρουση του διαφορετικού και απροσάρμοστου.

  Υπάρχουν για αυτούς που ενδιαφέρονται -ευτυχώς-  κάποιες μαγικές λεξούλες/κλειδιά που είναι φτωχές στην περιγραφή τους. 

Επίγνωση, Ενσυναίσθηση, Παρατήρηση.  


Η ανακάλυψη τους είναι προσωπική υπόθεση του καθενός.




Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Η Μάχη των Μεταταρσίων (Η Εκδίκηση του Ballroom) μέρος 4ο



H εκδίκηση του ballroom
4ο και τελευταίο μέρος 

Πως προέκυψε και που στηρίζεται ακόμα αυτή η κακοποίηση των ποδιών των χορευτών ? Γιατί χωρίς δεύτερη λογική σκέψη τόσοι πολλοί χορευτές υιοθετούν τόσο επίπονους και λάθος τρόπους μπρος βηματισμού?


Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Από που προέρχεται η ιδέα των βημάτων μπροστά, με το μετατάρσιο.

Στο ακόλουθο βίντεο θα δείτε μια κλασσική εκπαιδευτική άσκηση των ballroom χορών ώστε να πιέζουν το πόδι στο έδαφος . Αν και οι διατυπώσεις και οι διδασκαλίες ποικίλουν, αυτή παραμένει μια δημοφιλής και αποδεκτή άσκηση. Χρησιμοποιούν χαρτάκια και μαντήλια σαν εκπαιδευτικά βοηθήματα.



Αν και δεν είναι του παρόντος να κριτικάρουμε τα συστήματα ballroom, μπορεί ωστόσο πέρα από το αισθητικό (υποκειμενικό) κομμάτι να διατυπωθεί μια ανησυχία σε θέματα ορθοπεδικά, αλλά και γενικότερα ορθοσωμικά απο κακή στάση σε αυχένα μέση, σπονδυλική στήλη κτλ.


Πως εισήχθηκε αυτό στο τανγκο?
Πως κατάληξε το tango και οι tangueros ,γεννήματα της πόλης, να απαρνηθούν τον αστικό φυσικό βηματισμό τους?

Για να απαντηθεί αυτή η ερώτηση θα χρειαστεί μια μικρή σύντομη ιστορική αναδρομή , και μια αναφορά στην εμπορικότητα και την κιμαδοποίηση που αναγκαστικά υφίσταται κάθε τι που εξελίσσεται , αναπτύσσεται και διαδίδεται μαζικά.

Το tango στην πρώτη του ευρωπαϊκή επέλαση (1920 και μετά) απέτυχε να μεταφέρει αυτούσια την εθιστική αλλά και“ακάθαρτη” για τα ήθη της εποχής χορευτική του ουσία. Ακόμα και οι μουσικές του προσαρμόστηκαν στον ευρωπαϊκό πουριτανισμό και μας έμεινε από τότε ξεκομμένο ένα παράταιρο ξαδερφάκι του που πεισματικά θέλει να κρατάει τον τόνο στην λήγουσα, (τανγκό) , το διακριτικό “ευρωπαικό”, και τα ίδια αποστειρωμένα βήματα των τότε χοροδιδασκάλων.

Στην δεύτερη και πιο “αυθεντική” του επεκτατική επιδρομή την δεκαετία του 1980, είχε ένα πιο άρτιο πακέτο. Είχε την δικιά του μουσική, τους δικούς του χορευτές, και ένα αέρα αυθεντικότητας που ήρθε για να μείνει. Ο κόσμος του χορού, οι μαθητές άλλων χορών και οι χοροδιδάσκαλοι, παρατηρούσαν αμήχανοι της αυτοσχέδιες milongas και τους πρώτους διοργανωτές που προσπαθούσαν να φέρουν την κουλτούρα ενός αυτοσχεδιαστικού αστικού λαϊκού χορού της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Καθώς το tango κέρδιζε δημοτικότητα προσπάθησαν να το προσεγγίσουν με τα δυο εργαλεία που διέθεταν.
  Με τα βηματολόγια του παλιού ευρωπαικου τανγκό, και με τις τεχνικές που είχαν ήδη στα συστήματα των ballroom -λάτιν χορών. Έξαλλου στις κατηγορίες του επίσημου latin-ballroom υπήρχε ήδη το Eυρωπαικο/Ιντερνασιοναλ Τανγκό σαν είδος χορού.



Εντωμεταξυ σε επίπεδο αποδοχής, το tango κέρδιζε θεαματικά. Και δεν ήταν μόνο το κομμάτι το εμπορικό. Μπορεί οι τρεις ταινίες σταθμοί στην διάδοση του tango (Tango του Carlos Saura, the Tango Lessons της Sally Poter και η θρυλική σκηνή με τον Αλ Πατσινο στο “άρωμα γυναίκας”) να στοίχειωσαν τους Ευρωπαίους, όμως υπήρχε αυτή την φορά κάτι πιο ουσιαστικό.

Το tango ήταν (και είναι) ένας χρηστικός χορός. Δεν χρειάζεται την αφορμή μιας παράστασης. Δεν ζει μόνο μέσα απο μια παρουσίαση. Ζει μέσα στην milonga. Μπορείς να το εξελίξεις όσο θέλεις, να γίνει μια νέα γλώσσα για όποιον θελήσει να το μάθει και να εμβαθύνει. Και μπορεί μέσα από αυτήν την ανακάλυψη να επιτύχει και άλλους στόχους. Κοινωνικούς, διαπροσωπικούς, εσωτερικούς. Ο βασιλιάς των κοινωνικών χορών είναι κάτι παραπάνω από χορός. Είναι μια εν δυνάμει μορφή τέχνης.

Σε αυτήν την άνιση σύγκριση το ηττημένο ballroom (ή πιο σωστά οι επαγγελματίες του χώρου) προσπάθησαν να επιπλεύσουν με την ίδια παλιά συνταγή.
Α)Ενσωματώνοντας δικά τους εκπαιδευτικά στοιχεία στην διδασκαλία, και
Β) αποκόβοντας τον κόσμο από την πραγματική ουσία του ιδιαίτερου αυτού χορού και διδάσκοντας “βασικά” σετάκια.
Ειδικά, το δεύτερο, ήταν κυριολεκτικά εύκολο γιατί παρέκαμπτε όλη την λειτουργία του tango σαν εργαλείο επικοινωνίας και επέφερε άμεσα και χειροπιαστά αποτελέσματα.
Σε ολο αυτό θα πρέπει να αναφέρουμε την συνδρομή περιστασιακών τυχοδιωκτισμών απο την “πηγή” του Μπουένος Άιρες.
Το βασικότερο όμως ρόλο έπαιξε η σχεδόν αυτιστική λατρεία της χορογραφίας και της έννοιας του “βασικού βήματος” από όλους όσους είχαν προγενέστερη εμπειρία σε χορούς.

Παιδί της γενικότερης αυτής διαστρέβλωσης -ή μάλλον παράπλευρη ζημία -είναι και ο εν λόγω βηματισμός με μεταφορά βάρους “σαν να σέρνεις ένα χαρτί στο έδαφος”.

Κατακλείδα:
Είναι εντυπωσιακό το πόσοι χορευτές και χορεύτριες αγνοούν τον σωματικό πόνο και βάζουν πάνω από τα σημάδια του σώματος τους, την οδηγία που τους έδωσε ένας δάσκαλος, ή την εικόνα που είδαν σε ένα βίντεο.
Ακόμα πιο εντυπωσιακή όμως είναι η απροθυμία για λογικούς συνειρμούς και η αποφυγή προβληματισμού.
Η αφιλτράριστη κυριαρχία του “το κάνω έτσι γιατί έτσι μου το είπαν” είναι ένα σημείο των καιρών, και το tango σαν ένα αξιόπιστο βαρόμετρου του κόσμου μας, δεν θα μπορούσε παρά να το καταγράψει.
 

Reality check!!
Αν λατρεύετε και εσείς τα πειράματα επαλήθευσης, κάντε το ακόλουθο εύκολο πείραμα !
Διαλέξτε μια δασκάλα tango που αγαπάτε και ξέρετε ότι διδάσκει βηματισμό μπροστά με το μετατάρσιο. Βρείτε ένα βίντεο της που χορεύει. Μην κοιτάξετε για φιγούρες. Κοιτάξτε προσεκτικά και προσπαθήστε να εντοπίσετε μπροστινά βήματα. Δείτε κατά πόσο εφαρμόζει αυτά που διδάσκει. Επαναλάβετε την παρατήρηση όσες φορές χρειαστεί. Όσες σκέψεις σας έρθουν μην τις διώξετε..

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Η Μάχη των Μεταταρσίων (Δυο Κλισέ) Μέρος 3ο

Στο προηγούμενο (link εδώ)  καταφέραμε και εστιάσαμε στο ουσιαστικό ερώτημα:

<<Αν οι συμβουλές από παντού, δείχνουν την ίδια κατεύθυνση, τότε γιατί τόσο μεγάλο ποσοστό χορευτών εξακολουθεί να κάνει ακριβώς το αντίθετο και να πληγώνουν τα πόδια τους ?>>

Προσπαθώντας να απαντήσουμε σε αυτό το παράλογο συναντάμε δύο από τα πιο παράξενα και συνάμα πιο επικίνδυνα και λανθασμένα κλισέ γύρω από το tango ή τον χορό γενικότερα.


Πρώτο λανθασμένο κλισέ: “Το βήμα του tango”
Σύμφωνα με αυτήν την αρκετά διαδεδομένη αντίληψη, το χορευτικό βήμα αποτελεί μια αποκομμένη λειτουργία από το “φυσιολογικό” βήμα.
Υπάρχει το “βήμα του tango” που απαιτεί από τον χορευτή-χορεύτρια να βαδίζει με συγκεκριμένο τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται σε μια υποτιθέμενη ιδιότητα του “βήματος του tango”

Οπότε εδώ ακριβώς δημιουργείται μια αντιπαλότητα.
Φυσιολογικό βήμα εναντίον χορευτικού βήματος
Το φυσιολογικό (αστικό) βήμα, είναι κάτι που το εξασκούμε χωρίς σκέψη. Ενταγμένο στην καθημερινότητα μας με φυσικότητα και άνεση. Ή έστω με μια μικρή εκπαίδευση όπως είδαμε στα προηγούμενα βιντεάκια.
Αυτά τα δυο γνωρίσματα, φυσικότητα και άνεση, είναι αυτά που θαυμάζουμε σε έναν χορευτή. Δεν υπάρχει λόγος να μάθουμε ένα νέο τρόπο βηματισμού. Ξέρουμε ήδη να περπατάμε. Δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουμε ή να επέμβουμε στο πως τα γόνατά μας συμπεριφέρονται όταν περπατάμε. Αυτά ξέρουν. Αρκεί να απομακρύνουμε την προσοχή μας από ιδέες όπως λύγισμα, τέντωμα, αφύσικες κινήσεις που δεν υπάρχουν στην γκάμα του φυσιολογικού βηματισμού. Να αφήσουμε τα πόδια μας να πράξουν αυτό που ξέρουν ήδη καλά να πράττουν.*



Το δεύτερο κλισέ αφορά ότι άπαξ και κάποιος “μάθει tango”σημαίνει ότι έμαθε έναν τρόπο, ένα βήμα, μια τεχνική, τα οποία και εφαρμόζει απαράλλακτα κάθε φορά.
Λίγα πράγματα έχουν επιφέρει μεγαλύτερη σύγχυση όσο το συγκεκριμένο, και υπάρχει ένας εκπληκτικά μεγάλος αριθμός χορευτών που δεν έχει διανοηθεί ποτέ τα κάτωθι:

  • Η ερμηνεία της μουσικής καθορίζει τον τρόπο βηματισμού.
  • Το μεγάλο και το μικρό είναι σχετικά μεγέθη, και το καθένα τους απαιτεί διαφορετική στάση και προσέγγιση τεχνικής.
  • Το μεγάλο , το μικρό, το μελωμένο βήμα που γλιστράει, ή το στακάτο τσαχπίνικο βηματάκι είναι κατά περίσταση σωστά ή λάθος. Είναι για την ακρίβεια ερμηνευτικές κινήσεις όπως οι “φιγούρες”, που προορίζονται να αποδώσουν ύφος και τρόπο.
  • Τα τεντωμένα πόδια, οι μεγάλοι δρασκελισμοί, και η αφύσικη λόρδωση που τόσο μας εντυπωσίασαν όταν τα είδαμε στην χορογραφία ενός μελοδραματικού Pugliese ΔΕΝ είναι ο τρόπος που απαιτείται για να χορέψει κάποιος γενικά.
  • Η επιλογή των βηματισμών μας (ποικιλία αλλά και ποιότητα) καθορίζονται από την αντίστοιχη ποικιλία και ποιότητα που διαθέτει ο/η παρτενέρ. Δηλαδή, το “κάνω μεγάλα βήματα γιατί χορεύω με έναν ψηλό” δεν ισχύει ποτέ.
Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει η λίστα, γιατί σιγά σιγά όπως βλέπετε περνάμε στην σφαίρα των συμπεριφορών. Ας προσπαθήσουμε να μείνουμε στο θέμα μας λοιπόν.


Πως προέκυψαν όμως τελικά αυτά τα κλισέ, και που στηρίζεται ακόμα αυτή η κακοποίηση των ποδιών μας?



*Υπάρχουν εξειδικευμένες περιπτώσεις που οι ανισορροπίες , η κακή τοποθέτηση των πελμάτων και των ισχίων, επηρεάζουν την ορθοσωμία αλλά και την ψυχολογία του χορευτή. Με την σωστή εξάσκηση και τεχνική αυτά μπορούν να βελτιωθούν εντυπωσιακά..Οι συγκεκριμένες περιπτώσεις είναι εξαιρέσεις και δεν ανήκουν στο αντικείμενο του άρθρου.

Αν διαβάζετε όλα αυτά και κουνάτε καταφατικά το κεφάλι σας και αν τα ποδαράκια σας συμφωνούν, μαζέψαμε μερικές ανακουφιστικές ασκήσεις που θα σας βοηθήσουν να γυρίσετε πίσω τους πόνους της κακιάς χρήσης..Ρίξτε τους μια ματιά, ωστόσο να θυμάστε : περισσότερο μας επιβαρύνουν αυτά που κάνουμε (λάθος) παρά αυτά που δεν κάνουμε (ασκήσεις)



Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2018

Η μάχη των μεταταρσίων (μέρος Β) Think with your feet






Πτώση Μεταταρσίου
Σε κάθε πόδι υπάρχουν από 5 μετατάρσια, τα οποία ξεκινάνε από την περιοχή της καμάρας και καταλήγουν στην αρχή των δακτύλων. Το πιο μακρύ μετατάρσιο είναι το δεύτερο και αυτό που δέχεται καθημερινά τη μεγαλύτερη φόρτιση, άρα είναι πιο επιρρεπές σε τραυματισμούς. Ο όρος μεταταρσαλγία και πτώση μεταταρσίων περιγράφει τον πόνο στην περιοχή και είναι σύμπτωμα όχι πάθηση. Το χαρακτηριστικό του είναι ότι συνήθως αναπτύσσεται σταδιακά και όχι απότομα.
Για την ακρίβεια η πτώση μεταταρσίων περιγράφει την κατάσταση εκείνη όπου το οστό ακουμπάει στο μετατάρσιο ακουμπάει με μεγαλύτερη πίεση στο έδαφος.---ιου--😬

Αίτια Πτώσης Μεταταρσίου
Σύνδρομο Υπέρχρησης: Αν είστε αθλητής (υπεραποστάσεων) και καταπονείτε το συγκεκριμένο σημείο υποδοχής βάρους στο σωμα σας
Παχυσαρκία: Αντίστοιχα, το απότομο σωματικό βάρος ή η χρόνια εφαρμογή μεγάλου σωματικού βάρους στα πέλματα δημιουργεί συνθήκες επιδείνωσης των μεταταρσίων, δυσχεραίνοντας το βάδισμα.

Θεραπεία:
Συντηρητική Αντιμετώπιση:Στην οξεία φάση του προβλήματος ο γιατρός προτείνει ξεκούραση, πάγο, αναλγητικά χάπια και τη χρήση ειδικών εξατομικευμένων ορθωτικών πελμάτων, τα οποία κατανέμουν τα φορτία που ασκούνται στο βάδισμα.
Χειρουργική Επέμβαση:Πραγματοποιείται με μικρή τομή και σκοπός είναι να ανασηκωθούν οι κεφαλές των μεταταρσίων, οι οποίες έχουν λάβει λανθασμένη θέση (πτωτική).

πηγή:

Συνέχεια από προηγούμενο...
Το αν είναι καλό ή όχι να φοράμε παπούτσια, και τι παπούτσια θα ηταν αυτά, είναι κάτι πέρα απο το αντικείμενο αυτού του άρθρου. Οπότε ξεκινάμε απο το δεδομένο του “αστικού ποδιού” . Του ανθρώπου της πόλης, που περπατάει σε επίπεδες επιφάνειες με υποδήματα.

Με αυτό σαν δεδομένο, αρκεί να παρατηρήσει κανείς τον εαυτό του ή τους άλλους για να δει ποιος ακριβώς είναι ο μηχανισμός βάδισης που περιγράφουμε παραπάνω. (πρώτο μέρος)

Όταν δε πρόκειται για ψηλοτάκουνα τα πράγματα είναι περισσότερο απαιτητικά.

Μιλώντας για καθημερινό περπάτημα, στο ακόλουθο λινκ θα δείτε ενα απο τα πολλά βιντεο που περιγράφουν αναλυτικά πως πρέπει να βαδίζουμε με ψηλοτάκουνα

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να δείτε την πρακτική μεθοδολογία και την σταδιακή προσέγγιση στο καθημερινό φόρεμα ψηλοτάκουνων.
Επίσης μιλώντας για όχι-και-τόσο-καθημερινό-περπατημα- εδώ , μετά τα 02:00

Όμως εφόσον μιλάμε για χορό τα πράγματα διαφοροποιούνται..σοβαρεύουν.
Ή μήπως όχι?

Η Andrea Shepherd γράφει ένα άρθρο πάνω στα ταλαιπωρημένα πόδια των γυναικών στο tango, περιγράφει την διαδικασία επιλογής χορευτικών παπουτσιών και την προσαρμογή στα διαφορετικά στάδια που σχετίζονται με την πολύωρη ορθοστασία σε τακούνια και φυσικά τις πολλές ώρες χορού.
Μια από τις πιο σωτήριες πρακτικές για τα ταλαιπωρημένα χορευτικά πόδια μας είναι η αλλαγή παπουτσιών ακόμα και κατά την διάρκεια της milonga.
Μια ματιά εδω:

Εντοπίζουμε επιτέλους το ουσιαστικό ερώτημα.
Αν οι συμβουλές από παντού, δείχνουν την ίδια κατεύθυνση, τότε γιατί τόσο μεγάλο ποσοστό χορευτών εξακολουθεί να πληγώνει τα πόδια τους και να κάνουν ακριβώς το αντίθετο?

Προσπαθώντας να απαντήσουμε σε αυτό το παράλογο συναντάμε δύο από τα πιο παράξενα και συνάμα πιο επικίνδυνα κλισέ γύρω από το tango ή τον χορό γενικότερα.