Η Μάχη των Μεταταρσίων (Η Εκδίκηση του Ballroom) μέρος 4ο

H εκδίκηση του ballroom

4ο και τελευταίο μέρος 

Πως προέκυψε και που στηρίζεται ακόμα αυτή η κακοποίηση των ποδιών των χορευτών ? Γιατί χωρίς δεύτερη λογική σκέψη τόσοι πολλοί χορευτές υιοθετούν τόσο επίπονους και λάθος τρόπους μπρος βηματισμού?

Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Από που προέρχεται η ιδέα των βημάτων μπροστά, με το μετατάρσιο.

Στο ακόλουθο βίντεο θα δείτε μια κλασσική εκπαιδευτική άσκηση των ballroom χορών ώστε να πιέζουν το πόδι στο έδαφος . Αν και οι διατυπώσεις και οι διδασκαλίες ποικίλουν, αυτή παραμένει μια δημοφιλής και αποδεκτή άσκηση. Χρησιμοποιούν χαρτάκια και μαντήλια σαν εκπαιδευτικά βοηθήματα.

Αν και δεν είναι του παρόντος να κριτικάρουμε τα συστήματα ballroom, μπορεί ωστόσο πέρα από το αισθητικό (υποκειμενικό) κομμάτι να διατυπωθεί μια ανησυχία σε θέματα ορθοπεδικά, αλλά και γενικότερα ορθοσωμικά απο κακή στάση σε αυχένα μέση, σπονδυλική στήλη κτλ.

Πως εισήχθηκε αυτό στο τανγκο?

Πως κατάληξε το tango και οι tangueros ,γεννήματα της πόλης, να απαρνηθούν τον αστικό φυσικό βηματισμό τους?

Για να απαντηθεί αυτή η ερώτηση θα χρειαστεί μια μικρή σύντομη ιστορική αναδρομή , και μια αναφορά στην εμπορικότητα και την κιμαδοποίηση που αναγκαστικά υφίσταται κάθε τι που εξελίσσεται , αναπτύσσεται και διαδίδεται μαζικά.

Το tango στην πρώτη του ευρωπαϊκή επέλαση (1920 και μετά) απέτυχε να μεταφέρει αυτούσια την εθιστική αλλά και“ακάθαρτη” για τα ήθη της εποχής χορευτική του ουσία. Ακόμα και οι μουσικές του προσαρμόστηκαν στον ευρωπαϊκό πουριτανισμό και μας έμεινε από τότε ξεκομμένο ένα παράταιρο ξαδερφάκι του που πεισματικά θέλει να κρατάει τον τόνο στην λήγουσα, (τανγκό) , το διακριτικό “ευρωπαικό”, και τα ίδια αποστειρωμένα βήματα των τότε χοροδιδασκάλων.

Στην δεύτερη και πιο “αυθεντική” του επεκτατική επιδρομή την δεκαετία του 1980, είχε ένα πιο άρτιο πακέτο. Είχε την δικιά του μουσική, τους δικούς του χορευτές, και ένα αέρα αυθεντικότητας που ήρθε για να μείνει. Ο κόσμος του χορού, οι μαθητές άλλων χορών και οι χοροδιδάσκαλοι, παρατηρούσαν αμήχανοι της αυτοσχέδιες milongas και τους πρώτους διοργανωτές που προσπαθούσαν να φέρουν την κουλτούρα ενός αυτοσχεδιαστικού αστικού λαϊκού χορού της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Καθώς το tango κέρδιζε δημοτικότητα προσπάθησαν να το προσεγγίσουν με τα δυο εργαλεία που διέθεταν.

  Με τα βηματολόγια του παλιού ευρωπαικου τανγκό, και με τις τεχνικές που είχαν ήδη στα συστήματα των ballroom -λάτιν χορών. Έξαλλου στις κατηγορίες του επίσημου latin-ballroom υπήρχε ήδη το Eυρωπαικο/Ιντερνασιοναλ Τανγκό σαν είδος χορού.

Εντωμεταξυ σε επίπεδο αποδοχής, το tango κέρδιζε θεαματικά. Και δεν ήταν μόνο το κομμάτι το εμπορικό. Μπορεί οι τρεις ταινίες σταθμοί στην διάδοση του tango (Tango του Carlos Saura, the Tango Lessons της Sally Poter και η θρυλική σκηνή με τον Αλ Πατσινο στο “άρωμα γυναίκας”) να στοίχειωσαν τους Ευρωπαίους, όμως υπήρχε αυτή την φορά κάτι πιο ουσιαστικό.

Το tango ήταν (και είναι) ένας χρηστικός χορός. Δεν χρειάζεται την αφορμή μιας παράστασης. Δεν ζει μόνο μέσα απο μια παρουσίαση. Ζει μέσα στην milonga. Μπορείς να το εξελίξεις όσο θέλεις, να γίνει μια νέα γλώσσα για όποιον θελήσει να το μάθει και να εμβαθύνει. Και μπορεί μέσα από αυτήν την ανακάλυψη να επιτύχει και άλλους στόχους. Κοινωνικούς, διαπροσωπικούς, εσωτερικούς. Ο βασιλιάς των κοινωνικών χορών είναι κάτι παραπάνω από χορός. Είναι μια εν δυνάμει μορφή τέχνης.

Σε αυτήν την άνιση σύγκριση το ηττημένο ballroom (ή πιο σωστά οι επαγγελματίες του χώρου) προσπάθησαν να επιπλεύσουν με την ίδια παλιά συνταγή.

Α)Ενσωματώνοντας δικά τους εκπαιδευτικά στοιχεία στην διδασκαλία, και

Β) αποκόβοντας τον κόσμο από την πραγματική ουσία του ιδιαίτερου αυτού χορού και διδάσκοντας “βασικά” σετάκια.

Ειδικά, το δεύτερο, ήταν κυριολεκτικά εύκολο γιατί παρέκαμπτε όλη την λειτουργία του tango σαν εργαλείο επικοινωνίας και επέφερε άμεσα και χειροπιαστά αποτελέσματα.

Σε ολο αυτό θα πρέπει να αναφέρουμε την συνδρομή περιστασιακών τυχοδιωκτισμών απο την “πηγή” του Μπουένος Άιρες.

Το βασικότερο όμως ρόλο έπαιξε η σχεδόν αυτιστική λατρεία της χορογραφίας και της έννοιας του “βασικού βήματος” από όλους όσους είχαν προγενέστερη εμπειρία σε χορούς.

Παιδί της γενικότερης αυτής διαστρέβλωσης -ή μάλλον παράπλευρη ζημία -είναι και ο εν λόγω βηματισμός με μεταφορά βάρους “σαν να σέρνεις ένα χαρτί στο έδαφος”.

Κατακλείδα:

Είναι εντυπωσιακό το πόσοι χορευτές και χορεύτριες αγνοούν τον σωματικό πόνο και βάζουν πάνω από τα σημάδια του σώματος τους, την οδηγία που τους έδωσε ένας δάσκαλος, ή την εικόνα που είδαν σε ένα βίντεο.

Ακόμα πιο εντυπωσιακή όμως είναι η απροθυμία για λογικούς συνειρμούς και η αποφυγή προβληματισμού.

Η αφιλτράριστη κυριαρχία του “το κάνω έτσι γιατί έτσι μου το είπαν” είναι ένα σημείο των καιρών, και το tango σαν ένα αξιόπιστο βαρόμετρου του κόσμου μας, δεν θα μπορούσε παρά να το καταγράψει.
 

Reality check!!

Αν λατρεύετε και εσείς τα πειράματα επαλήθευσης, κάντε το ακόλουθο εύκολο πείραμα !

Διαλέξτε μια δασκάλα tango που αγαπάτε και ξέρετε ότι διδάσκει βηματισμό μπροστά με το μετατάρσιο. Βρείτε ένα βίντεο της που χορεύει. Μην κοιτάξετε για φιγούρες. Κοιτάξτε προσεκτικά και προσπαθήστε να εντοπίσετε μπροστινά βήματα. Δείτε κατά πόσο εφαρμόζει αυτά που διδάσκει. Επαναλάβετε την παρατήρηση όσες φορές χρειαστεί. Όσες σκέψεις σας έρθουν μην τις διώξετε..

Η Μάχη των Μεταταρσίων (Δυο Κλισέ) Μέρος 3ο

Στο προηγούμενο (link εδώ)  καταφέραμε και εστιάσαμε στο ουσιαστικό ερώτημα:

<<Αν οι συμβουλές από παντού, δείχνουν την ίδια κατεύθυνση, τότε γιατί τόσο μεγάλο ποσοστό χορευτών εξακολουθεί να κάνει ακριβώς το αντίθετο και να πληγώνουν τα πόδια τους ?>>

Προσπαθώντας να απαντήσουμε σε αυτό το παράλογο συναντάμε δύο από τα πιο παράξενα και συνάμα πιο επικίνδυνα και λανθασμένα κλισέ γύρω από το tango ή τον χορό γενικότερα.

Πρώτο λανθασμένο κλισέ: “Το βήμα του tango”

Σύμφωνα με αυτήν την αρκετά διαδεδομένη αντίληψη, το χορευτικό βήμα αποτελεί μια αποκομμένη λειτουργία από το “φυσιολογικό” βήμα.

Υπάρχει το “βήμα του tango” που απαιτεί από τον χορευτή-χορεύτρια να βαδίζει με συγκεκριμένο τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται σε μια υποτιθέμενη ιδιότητα του “βήματος του tango”

Οπότε εδώ ακριβώς δημιουργείται μια αντιπαλότητα.

Φυσιολογικό βήμα εναντίον χορευτικού βήματος

Το φυσιολογικό (αστικό) βήμα, είναι κάτι που το εξασκούμε χωρίς σκέψη. Ενταγμένο στην καθημερινότητα μας με φυσικότητα και άνεση. Ή έστω με μια μικρή εκπαίδευση όπως είδαμε στα προηγούμενα βιντεάκια.

Αυτά τα δυο γνωρίσματα, φυσικότητα και άνεση, είναι αυτά που θαυμάζουμε σε έναν χορευτή. Δεν υπάρχει λόγος να μάθουμε ένα νέο τρόπο βηματισμού. Ξέρουμε ήδη να περπατάμε. Δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουμε ή να επέμβουμε στο πως τα γόνατά μας συμπεριφέρονται όταν περπατάμε. Αυτά ξέρουν. Αρκεί να απομακρύνουμε την προσοχή μας από ιδέες όπως λύγισμα, τέντωμα, αφύσικες κινήσεις που δεν υπάρχουν στην γκάμα του φυσιολογικού βηματισμού. Να αφήσουμε τα πόδια μας να πράξουν αυτό που ξέρουν ήδη καλά να πράττουν.*

Το δεύτερο κλισέ αφορά ότι άπαξ και κάποιος “μάθει tango”σημαίνει ότι έμαθε έναν τρόπο, ένα βήμα, μια τεχνική, τα οποία και εφαρμόζει απαράλλακτα κάθε φορά.

Λίγα πράγματα έχουν επιφέρει μεγαλύτερη σύγχυση όσο το συγκεκριμένο, και υπάρχει ένας εκπληκτικά μεγάλος αριθμός χορευτών που δεν έχει διανοηθεί ποτέ τα κάτωθι:

• Η ερμηνεία της μουσικής καθορίζει τον τρόπο βηματισμού.
• Το μεγάλο και το μικρό είναι σχετικά μεγέθη, και το καθένα τους απαιτεί διαφορετική στάση και προσέγγιση τεχνικής.
• Το μεγάλο , το μικρό, το μελωμένο βήμα που γλιστράει, ή το στακάτο τσαχπίνικο βηματάκι είναι κατά περίσταση σωστά ή λάθος. Είναι για την ακρίβεια ερμηνευτικές κινήσεις όπως οι “φιγούρες”, που προορίζονται να αποδώσουν ύφος και τρόπο.
  
• Τα τεντωμένα πόδια, οι μεγάλοι δρασκελισμοί, και η αφύσικη λόρδωση που τόσο μας εντυπωσίασαν όταν τα είδαμε στην χορογραφία ενός μελοδραματικού Pugliese ΔΕΝ είναι ο τρόπος που απαιτείται για να χορέψει κάποιος γενικά.
• Η επιλογή των βηματισμών μας (ποικιλία αλλά και ποιότητα) καθορίζονται από την αντίστοιχη ποικιλία και ποιότητα που διαθέτει ο/η παρτενέρ. Δηλαδή, το “κάνω μεγάλα βήματα γιατί χορεύω με έναν ψηλό” δεν ισχύει ποτέ.

Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει η λίστα, γιατί σιγά σιγά όπως βλέπετε περνάμε στην σφαίρα των συμπεριφορών. Ας προσπαθήσουμε να μείνουμε στο θέμα μας λοιπόν.

Πως προέκυψαν όμως τελικά αυτά τα κλισέ, και που στηρίζεται ακόμα αυτή η κακοποίηση των ποδιών μας?

...στο επόμενο “Η εκδίκηση του ballroom”

*Υπάρχουν εξειδικευμένες περιπτώσεις που οι ανισορροπίες , η κακή τοποθέτηση των πελμάτων και των ισχίων, επηρεάζουν την ορθοσωμία αλλά και την ψυχολογία του χορευτή. Με την σωστή εξάσκηση και τεχνική αυτά μπορούν να βελτιωθούν εντυπωσιακά..Οι συγκεκριμένες περιπτώσεις είναι εξαιρέσεις και δεν ανήκουν στο αντικείμενο του άρθρου.

Αν διαβάζετε όλα αυτά και κουνάτε καταφατικά το κεφάλι σας και αν τα ποδαράκια σας συμφωνούν, μαζέψαμε μερικές ανακουφιστικές ασκήσεις που θα σας βοηθήσουν να γυρίσετε πίσω τους πόνους της κακιάς χρήσης..Ρίξτε τους μια ματιά, ωστόσο να θυμάστε : περισσότερο μας επιβαρύνουν αυτά που κάνουμε (λάθος) παρά αυτά που δεν κάνουμε (ασκήσεις)

Η μάχη των μεταταρσίων (μέρος Β) Think with your feet

Πτώση Μεταταρσίου

Σε κάθε πόδι υπάρχουν από 5 μετατάρσια, τα οποία ξεκινάνε από την περιοχή της καμάρας και καταλήγουν στην αρχή των δακτύλων. Το πιο μακρύ μετατάρσιο είναι το δεύτερο και αυτό που δέχεται καθημερινά τη μεγαλύτερη φόρτιση, άρα είναι πιο επιρρεπές σε τραυματισμούς. Ο όρος μεταταρσαλγία και πτώση μεταταρσίων περιγράφει τον πόνο στην περιοχή και είναι σύμπτωμα όχι πάθηση. Το χαρακτηριστικό του είναι ότι συνήθως αναπτύσσεται σταδιακά και όχι απότομα.
Για την ακρίβεια η πτώση μεταταρσίων περιγράφει την κατάσταση εκείνη όπου το οστό ακουμπάει στο μετατάρσιο ακουμπάει με μεγαλύτερη πίεση στο έδαφος.---ιου--😬

Αίτια Πτώσης Μεταταρσίου

Σύνδρομο Υπέρχρησης: Αν είστε αθλητής (υπεραποστάσεων) και καταπονείτε το συγκεκριμένο σημείο υποδοχής βάρους στο σωμα σας
Παχυσαρκία: Αντίστοιχα, το απότομο σωματικό βάρος ή η χρόνια εφαρμογή μεγάλου σωματικού βάρους στα πέλματα δημιουργεί συνθήκες επιδείνωσης των μεταταρσίων, δυσχεραίνοντας το βάδισμα.

Θεραπεία:

Συντηρητική Αντιμετώπιση:Στην οξεία φάση του προβλήματος ο γιατρός προτείνει ξεκούραση, πάγο, αναλγητικά χάπια και τη χρήση ειδικών εξατομικευμένων ορθωτικών πελμάτων, τα οποία κατανέμουν τα φορτία που ασκούνται στο βάδισμα.

Χειρουργική Επέμβαση:Πραγματοποιείται με μικρή τομή και σκοπός είναι να ανασηκωθούν οι κεφαλές των μεταταρσίων, οι οποίες έχουν λάβει λανθασμένη θέση (πτωτική).

πηγή:

https://www.robo-orthopedics.gr/ελάχιστα-επεμβατικές-τεχνικές/άκρος-πόδας/πτώση-μεταταρσίου#αίτια-πτώσης-μεταταρσίου

Συνέχεια από προηγούμενο...

Το αν είναι καλό ή όχι να φοράμε παπούτσια, και τι παπούτσια θα ηταν αυτά, είναι κάτι πέρα απο το αντικείμενο αυτού του άρθρου. Οπότε ξεκινάμε απο το δεδομένο του “αστικού ποδιού” . Του ανθρώπου της πόλης, που περπατάει σε επίπεδες επιφάνειες με υποδήματα.

Με αυτό σαν δεδομένο, αρκεί να παρατηρήσει κανείς τον εαυτό του ή τους άλλους για να δει ποιος ακριβώς είναι ο μηχανισμός βάδισης που περιγράφουμε παραπάνω. (πρώτο μέρος)

Όταν δε πρόκειται για ψηλοτάκουνα τα πράγματα είναι περισσότερο απαιτητικά.

Μιλώντας για καθημερινό περπάτημα, στο ακόλουθο λινκ θα δείτε ενα απο τα πολλά βιντεο που περιγράφουν αναλυτικά πως πρέπει να βαδίζουμε με ψηλοτάκουνα

https://www.youtube.com/watch?v=vHTNldZ9z4c

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να δείτε την πρακτική μεθοδολογία και την σταδιακή προσέγγιση στο καθημερινό φόρεμα ψηλοτάκουνων.

Επίσης μιλώντας για όχι-και-τόσο-καθημερινό-περπατημα- εδώ , μετά τα 02:00

https://www.youtube.com/watch?v=5QkT4F4bb6U

Όμως εφόσον μιλάμε για χορό τα πράγματα διαφοροποιούνται..σοβαρεύουν.

Ή μήπως όχι?

Η Andrea Shepherd γράφει ένα άρθρο πάνω στα ταλαιπωρημένα πόδια των γυναικών στο tango, περιγράφει την διαδικασία επιλογής χορευτικών παπουτσιών και την προσαρμογή στα διαφορετικά στάδια που σχετίζονται με την πολύωρη ορθοστασία σε τακούνια και φυσικά τις πολλές ώρες χορού.

Μια από τις πιο σωτήριες πρακτικές για τα ταλαιπωρημένα χορευτικά πόδια μας είναι η αλλαγή παπουτσιών ακόμα και κατά την διάρκεια της milonga.

Μια ματιά εδω:

Εντοπίζουμε επιτέλους το ουσιαστικό ερώτημα.

Αν οι συμβουλές από παντού, δείχνουν την ίδια κατεύθυνση, τότε γιατί τόσο μεγάλο ποσοστό χορευτών εξακολουθεί να πληγώνει τα πόδια τους και να κάνουν ακριβώς το αντίθετο?

Προσπαθώντας να απαντήσουμε σε αυτό το παράλογο συναντάμε δύο από τα πιο παράξενα και συνάμα πιο επικίνδυνα κλισέ γύρω από το tango ή τον χορό γενικότερα.

..........Η συνέχεια στο επόμενο

Μετατάρσια “The first Blood”

Αν υπάρχει ένα θέμα στο οποίο είμαστε υπερβολικά ευαίσθητοι, ίσως και επιθετικοί, είναι αυτό των τραυματισμών στο χορό.

Καλωσήρθατε στο πρώτο μέρος του αφιερωματός μας στην αιώνια διαμάχη του καλού και του κακού (τρόπου βάδισης )

Οι περισσότεροι των χορευτών -μαθητών, απο την στιγμή της γέννησης τους στον κόσμο του tango, μαθαίνουν για την προαιώνια μάχη του heel-toe VS Toe-Heel τρόπο βαδίσματος. Αν και οι γράφωντες είναι υπέρμαχοι του φυσιολογικού τρόπου περπατήματος, και ως εκ τούτου αρνητικά προκατειλημμένοι για τον τρόπο βαδίσματος με το μετατάρσιο, προέκυψαν ορισμένοι σοβαροί λογού που αποφασίσαμε να βάλουμε και εμείς το μικροσκοπικό λιθαράκι μας στο Τείχος των Αντιπαραθέσεων. 

  Ο λόγος που ασχολούμαστε με ένα πολυφορεμένο και φθαρμένο θέμα, δεν θα μπορούσε να ειναι άλλος παρα οι αυξημένες αναφορές τραυματισμών και πονεμένων ποδιών -κυρίως γυναικείων -τον τελευταίο καιρό. Ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή. 

 -Αν μέχρι τώρα δεν έχετε πάρει χαμπάρι περι τίνος πρόκειται, πάει να πει ότι δεν έχετε την παραμικρή ιδέα τι διαφορά έχει να χορεύεις με την υποδοχή του βάρους στο τακούνι ή στο μετατάρσιο- άρα το ακόλουθο άρθρο δεν είναι για εσάς. Είστε τυχεροί! Ευτυχείτε!!

  Τώρα λοιπόν που μείναμε λίγοι, ας ρίξουμε λάδι στη φωτιά. Ενώ λοιπόν οι υπέρμαχοι της θεωρίας -πατάω με τακούνι και κυλάω το βάρος μου φυσικά στο μετατάρσιο- έχουν μια πληθώρα επιχειρημάτων οι οπαδοί του-πατάω μύτη-τακούνι- έχουν ουσιαστικά 2 κεντρικούς άξονες επιχειρημάτων. 

 Α. Το άκουσαν-ή το είδαν -από έναν διάσημο σούπερ ντούπερ χορευτή-δάσκαλο και

 Β. δείχνει πιο “όμορφο” το βγάλσιμο της μυτούλας ,από το τίναγμα “τσαρούχι” όπως χαρακτηριστικά και υπερβολικά το αποκαλούν. 

Θα ασχοληθούμε και με τα δύο στην συνέχεια...

 Τα εμπρός βήματα με τακούνι είναι ο τρόπος βαδίσματος που το σύστημα μας έχει αποδεχτεί και υιοθετήσει. Είναι ο τρόπος που βαδίζουμε την καθημερινότητα μας. Ο ανθρώπινος τρόπος βηματισμού είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, ένα πραγματικό θαύμα της εξέλιξης. Απαιτεί έναν εξαιρετικό νεύρο-μυικό συντονισμό, ενώ από μόνες τους οι αρθρώσεις του αστραγάλου και του πέλματος είναι πολύπλοκες και πολυσύνθετες. Αν βάλουμε σε όλο αυτό και το θέμα της ισορροπίας που ξεκινάει από τον κορμό και την συμμετοχή όλων των ομάδων από αυχένα έως κοιλιά, τότε μπαίνουμε σε χωράφια που καλύτερα να μην αγγίξουμε αν δεν είμαστε ανατόμοι, ορθοπεδικοί ή φυσιοθεραπευτές.

    Όμως όλα αυτά τα πολύπλοκα δεν μας νοιάζουν. Το βάδισμά μας -ευτυχώς για εμάς- δεν στηρίζετε στις γνώσεις μας. Αυτές διαμορφώθηκαν εμπειρικά στα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Ο εγκέφαλος μας συντόνισε όλο αυτό το χάος σε αυτό που εμείς λέμε “καθημερινό περπάτημα” και στην περίπτωση του tango, σε χορό. 

   Την έχουμε λοιπόν αυτή την αντίληψη. Την ασκούμε καθημερινά. Εγκαθιδρύουμε μια σταθερή βάση στο τακούνι που αγγίζει πρώτα το έδαφος, και έπειτα “ρολάρουμε” το βάρος μας σταδιακά ώς το κέντρο του πέλματος, και από εκεί και πέρα εφόσον ο βηματισμός συνεχίζει, το βάρος περνάει στο μετατάρσιο, για να ακολουθηθεί εκ νέου η διαδικασία στο “νέο” πόδι στήριξης.  

“ναι αλλά αν περπατάμε ξυπόλητοι? Φτιαχτήκαμε για να περπατάμε χωρις παπούτσια”  

θα ρώταγε κάποιος.. 

 Η πολύπλοκη διαδικασία του βηματισμού χωρίς παπούτσια πράγματι εμπλέκει το μετατάρσιο γιατί η φτέρνα δεν μπορεί να απορροφήσει κραδασμούς. Η ανατομία του κάτω ποδιού είναι μια τέλεια ανάρτηση. Ένα αριστούργημα μηχανικής. Κανείς δεν θα έτρεχε σε σκληρό έδαφος ξυπόλητος με φτέρνα, (θα καταστρέφαμε το γόνατό μας στα πρώτα 100 μέτρα). Ωστόσο ένας χαλαρός βηματισμός στην άμμο πχ, ή στο γρασίδι θα μας άφηνε να ακουμπήσουμε την φτέρνα μας στο έδαφος. Το αν είναι καλό ή όχι να φοράμε παπούτσια, και τι παπούτσια θα ήταν αυτά, είναι κάτι πέρα απο το αντικείμενο αυτού του άρθρου. Οπότε ξεκινάμε από το δεδομένο του “αστικού ποδιού” . Του ανθρώπου της πόλης δηλαδή που περπατάει σε επίπεδες επιφάνειες με υποδήματα. 

   Με αυτό σαν δεδομένο, ... (η συνέχεια στο επόμενο)

Is your Tango School a cult?

12 Warning Signs that Your tango school is a Cult & How to Save Yourself

This article was written by Guillaume (Gile) Huni, BJJ black belt and head instructor of Kimura Academy in Belgrade, Serbia. as a helpful guide for those that may be victims of a BJJ cult like academy. You can see original text here.

I have slightly adjust the text (replacing bbj with tango ) to fit in the context of tango schools and in general dancing institution behaviors that consist a “Cult”

First of all, what is a cult?

A cult is any group which employs mind control and deceptive recruiting techniques. A group or movement may be a cult if it acts in ways that are illegal, abusive or otherwise unacceptable in a civilized society.

Cults look great on the outside but on the inside they are rotten and very manipulating.

Here are cultic warning signs

1. Opposing critical thinking

The best tango instructors are open minded. They do not see their way as the only way and accept the fact that tango is a complex dance that can be taken into hundreds of directions. In a cult -like group, your professor asks you to stick strictly to what is being teached, not allowing you to explore new techniques on your own.

A cult tango school, will not allow their ways or practices to be questioned. If you question, then automatically you will be alienated and they will assume that something is wrong with you. The members don’t know any better as this is the only teaching process that they have been exposed to. The one who ask questions will be deemed as having a “bad attitude”.

2. Single charismatic leader.

The cult teacher is very dangerous because of the influence he have on the students. They have a cult like following when they seek inappropriate loyalty from the students. The students are fed a blown up or false story about the instructors resumes and CVs

A Tango cult leader may come off at first as being very friendly but beware, they know how to take advantage of vulnerable people who are looking for answers, leadership, guidance etc.. They can get vulnerable people to believe anything or to do anything. You might think you’d never get taken in, but don’t bet on it.
Anything the group leader does or has done can be justified no matter how bad it is.

3. Brainwashing and mind control over the students
Mind Control are psychological techniques that cult leaders attempt to control their members with. They are a dishonest influence applied by the cult leader on members.
They are the only true tango academy/school/method/etc.
The only one teaching ‘pure Tango straight from the source… So why go anywhere else and learn wrong ?

4. Members seem constantly happy and enthusiastic (fake).

Very often they have been instructed to act that way in front of the potentially new recruits.

5. The teacher abuses of his influence to regularly receive free services from his students.
In an dance school you have all types of professionals: lawyers, web designers, marketing experts, doctors…An instructor should not take advantage of his situation to ask students to constantly provide him with free services. The students pay the teacher to learn.

It should be the other way around.

Your teacher has a habit of flirting with and dating students. This is a recipe for disaster. The instructor should never take advantage of his influence in order to sleep with students. Falling in love is of course normal but quick flings are not. Very often the student will leave the school after the fling is over.

6. You make instant friends.

Real friendship takes time to build, but in this academy, you will make best friends right away. This is very attractive for those who are lonely and have no friends. If you disagree with them then you will lose those friends.

7. Your teacher and close members of the group, begin to impose their will upon the rest of your life.

The teacher should lead his students on the dance floor. Outside this ,the instructor should know his place. The same goes with the class/group.

If somebody decides to take a break or quit , they shouldn’t be harassed for their decision.

8. If you are instructed who you can or cannot talk,dance to or associate with.

Tango politics is a horrible thing. Friendship is more important than politics. If you’re a paying customer/student, then why let someone tell you who you cannot talk to or not associate with. You can be loyal to your club while still visiting other clubs once in a while to see friends and dance with them.

9. You are imposed a mandatory dress code

Most dance academies allow their students to come in whatever attire they have, , pretty much anything that allows them to dance. The goal is getting the most out of a lesson, not looking fancy. There are some dance academies that specifically ask and require their members to buy the academy’s “uniform” or shoes, which usually comes at a high price.

10. Constantly asking for money for the next level.

Saying that they have to make people pay for it because otherwise they will not appreciate it. Pressure is placed on students to purchase school products and services (pay for exams, privates, seminars, DVD’s, etc). Sometimes it’s even mandatory.

11. Isolating members and penalizing them for leaving

The instructor and students act like bullies and makes fun of, put down other students. They do this by making you feel terrible about yourself. Former members are considered negative. They can not be trusted and personal contact is avoided.

12.Causing emotional violence to perceived acts of betrayal from students.

Mental punishment and insults is not uncommon in cult dance school.

How to avoid such a cult institution

You need to have a very strong BS Detector…
This means that you should do your research and examine the evidence about potentially false claims made by the instructor and members. Tango is getting more and more popular which means more schools are around. So take your time when choosing one.

They will tell you that they are not a cult.
This is a tactic used by cults to counter warnings from your family and friends. If any dance school tells you that they are not a cult when others say that they are, then you need to find out why.

If you are stuck in a cult like school then my advice is to get out ASAP and find a safer dance environment it will be better for you in the long run. You may lose some friends in the process but were they really your friends in the first place?

Transferred in the "tango" context by Dimitris Kotzampasakis

See original text here

είναι η σχολή σας "cult"?

Είναι η σχολή σας cult?
12 σημάδια ότι η σχολή σας είναι cult και πώς να σωθείτε

Το κείμενο αυτό γράφτηκε από τον Guillaume (Gile) Huni, BJJ μαύρη ζώνη and επικεφαλής διδάσκων της Kimura Academy στο Βελιγράδι της Σερβίας σαν ένας χρήσιμος οδηγός για όσους μπορεί να έχουν πέσει θύματα σχολών τύπου cult

Μπορείτε να βρείτε το αυθεντικό κείμενο εδώ

Τροποποίησα ελαφρώς το κείμενο, αλλάζοντας της λέξεις fight και BJJ με αντιστοιχα dance και tango, ώστε να προσαρμοστεί στο πλαίσιο των σχολών χορού και στις συμπεριφορές που συνιστούν ένα «Cult»

Και αρχικά ας δούμε τι είναι το Cult.
Αν το βάλετε στο google translate θα δείτε ότι η λέξη αναφέρεται σε ένα είδος οπαδικής λατρείας.

Επίσης εδώ αναφέρεται και η λέξη δόγμα.

Cult είναι οποιοδήποτε γκρουπ που επιστρατεύει μεθόδους ψυχολογικού έλεγχου και εξαπάτησης, προκειμένου να προσηλυτίσει οπαδούς, μαθητές, ή υποστηρικτές.
Μια ομάδα, ένα κίνημα, μπορεί να είναι cult, αν δρα με τρόπους που είναι παράνομοι, καταχρηστικοί, ή με κάποιον τρόπο απαράδεκτοι σε μια πολιτισμένη κοινωνία. Οι «κλίκες» αυτές δείχνουν δυνατές και ωραίες από έξω, αλλά από μέσα είναι σάπιες και χειριστικές.

Τα 12 Σημεία προειδοποίησης

1. Εναντιώνονται στην κριτική σκέψη.
Οι καλύτεροι δάσκαλοι είναι ανοιχτόμυαλοι. Δεν βλέπουν τον τρόπο τους σαν να τον μόνο τρόπο, και έχουν αποδεχτεί το γεγονός ότι το tango είναι ενας συνθετος, πολύπλοκος χορός που μπορεί να εξαπλωθεί σε πολλές κατευθύνσεις.
 Σε ένα cult γκρουπ ο δάσκαλος απαιτεί να μείνετε συγκεντρωμένοι αυστηρά στο τι διδάσκεστε εκει, να μην ψαχτείτε αλλού, και δεν επιτρέπει έρευνα και απορίες.
   Αν κάνετε πολλές ερωτήσεις γύρω από την διδασκαλία, ή αν την αμφισβητήσετε κατά οποιονδήποτε τρόπο , αυτομάτως αποξενωνεστε και όλοι συμπεραίνουν ότι κάτι παει στραβά με εσάς.
   Καθώς οι μαθητές δεν ξέρουν άλλο δρόμο από αυτόν της σχολής, εκείνος που κάνει πολλές ερωτήσεις βαφτίζεται ταραχοποιό στοιχείο και με «κακή συμπεριφορά»

2.Μοναδικός-χαρισματικός ηγέτης.
Ο δάσκαλος μιας τέτοιας σχολής είναι ένα πολύ επικίνδυνο άτομο λόγω της επιρροής που ασκεί πάνω στους μαθητές. Ζητάει υποταγή και «πιστότητα» από τους μαθητές, ενώ δεν παραμελεί να τους παραπλανεί με παραφουσκωμένα βιογραφικά και χορευτικά διπλώματα.
  Ενας τέτοιος καθοδηγητής δάσκαλος αρχικά εμφανίζεται σαν σουπερ φιλικός αλλά θέλει πολύ προσοχή στο να εντοπίσει κανείς τον τρόπο που αυτοί οι άνθρωποι εκμεταλεύονται τις αδυναμίες εκείνων που ψάχνουν για απαντήσεις, καθοδήγηση, κτλ. Μπορούν με μεγάλη επιτυχία να παρασύρουν εύπιστους ανθρώπους να πιστέψουν ή και να κάνουν οτιδήποτε.

Ότι λέει ο επικεφαλής, ο αρχηγός, ο δάσκαλος, πρέπει επιτόπου να θεωρείται σωστό, όσο άσχημο κι αν ακούγεται.

3.Brainwashing
Οι τεχνικές ελέγχου του μυαλού είναι ψυχολογικές μέθοδοι που οι επικεφαλείς αυτων των ομάδων επιλέγουν για να ελένχουν τα μέλη.
«Είμαστε η μοναδική σωστή/αυθεντική/γνήσια σχολή /μέθοδος tango»
«Μόνο εμείς διδάσκουμε το γνήσιο tango, κατευθείαν από την πηγή. Γιατί να πάτε αλλού και να ψάχνεστε και να μάθετε λάθος?»

4.Τα μέλη είναι διαρκώς χαρούμενα και ενθουσιώδη (fake)
Πολύ συχνά τα μέλη μιας τέτοιας παρέας έχουν συγκεκριμένα διδαχτεί να φέρονται έτσι μπροστά σε δυνητικά υποψήφια νέα μέλη/πελάτες.

5. Ο δάσκαλος καταχράζεται την επιρροή του για να έχει δωρεάν υπηρεσίες από τους μαθητές του.
Σε μια σχολή χορού υπάρχουν κάθε λογής επαγγελματίες. Δικηγόροι, web designers, ειδικοί marketing, γιατροί κτλ. Ο διδάσκων δεν πρέπει να εκμεταλλεύεται την θέση του και να ζητάει δωρεάν υπηρεσίες από τους μαθητές. Όπως εκείνοι πληρώνουν για μαθήματα , έτσι πρέπει να ισχύει και το αντίστοιχο για τις δικές τους παροχές.
  Επίσης πολλές φορές ο δάσκαλος φλερτάρει και εμπλέκεται ερωτικά με μαθήτριες. Αυτό είναι μια κλασσική συνταγή καταστροφής. Ο δάσκαλος δεν πρεπει ποτέ μα ποτέ να εκμεταλεύεται το κύρος του και την επιρροή του για να κοιμηθεί με μια μαθήτρια. Το να ερωτεύεσαι είναι φυσικά φυσιολογικό αλλά οι γρήγορες και επαναλαμβανόμενες - κάντο όπως οι αργεντίνοι- «ξεπέτες» δεν είναι.

6.Ακαριαίοι φίλοι.
Η γνήσια φιλία θέλει καιρό για να στηθεί, αλλά σε αυτές τις «παρέες» θα βρείτε τους «κολλητούς» σας σχεδόν αμέσως. Αυτό είναι κατι πολύ ελκυστικό για όσους είναι μοναχικοί και δεν έχουν καθόλου φίλους. Αν στην πορεία όμως διαφωνήσετε μαζί τους θα τους χάσετε εξίσου εύκολα.

7. Ο δάσκαλος σας και τα μέλη του «σκληρού πυρήνα» της ομάδας, επιβάλουν την θέληση τους και σε άλλους τομείς της ζωής σας.
Ενας δάσκαλος χορού πρεπει να καθοδηγεί τους μαθητές του στο μάθημα και στην πίστα. Εξω από αυτά, ο δάσκαλος πρέπει να ξέρει τα όρια του.
  Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που καποιος θελήσει να σταματήσει. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να παρενοχληθούν για την απόφασή τους.

8.Αν σας επιβάλουν με ποιον μπορείτε ή δεν μπορείτε να μιλάτε/χορεύετε/συσχετίζεστε.
Οι πολιτικές στο tango είναι ένα απαίσιο πράγμα. Οι φιλίες είναι πιο σημαντικές από την πολιτική. Αν είστε ενας μαθητής/πελάτης τότε γιατί να αφήνετε τον οποιοδήποτε να σας λέει με ποιον να μιλάτε ή με ποιον να κάνετε παρέα? Μπορείτε να είστε πιστοί στην σχολή σας , αλλά να μιλάτε εξίσου θερμά σε άλλα μέλη άλλων ομάδων, να χορεύετε μαζί τους και να κάνετε παρέα.

9.Αν σας επιβάλλεται υποχρεωτικός κώδικας ενδυμασίας
Οι περισσότερες σχολές/ομάδες χορού επιτρέπουν στους μαθητές τους να φοράνε οτιδήποτε τους επιτρέπει να νοιώθουν άνετα στο μάθημα. Σκοπός είναι να μάθετε όσο δυνατόν περισσότερα και καλύτερα και όχι να δείχνετε μοντελάκια στην τάξη.
  Σε κάποιες σχολές όμως καθορίζουν αυστηρά το ντύσιμο, ορίζοντας «στολές», παπούτσια, και όλα αυτά προμηθευμένα από την σχολή σε υψηλές τιμές.

10. Περισσότερα χρήματα για «το επόμενο επίπεδο»
Μένοντας στο οικονομικό θέμα: Διαρκή πίεση στους μαθητές για να αγοράσουν προϊόντα και υπηρεσίες εντός της σχολής είτε αυτά είναι έξτρα πληρωμές για εξετάσεις, διπλώματα, ιδιαίτερα μαθήματα, σεμινάρια, DVD, εισιτήρια παραστάσεων κτλ. Μερικές φορές αυτές οι αγορές είναι υποχρεωτικές.

11. Απομόνωση μαθητών.
Ο διδάσκων και οι κοντινοί του «πρωτομαθητές, συμπεριφέρονται σαν bullies, κοροϊδεύουν και προσβάλουν άλλους μαθητές. Με τον τρόπο αυτό τιμωρούν τις «παραβατικές συμπεριφορές» και κάνουν τους μαθητές να νοιώθουν απαίσια. Οι μαθητές που διέκοψαν θεωρούνται αρνητικά άτομα. Δεν μπορούν πλέον να εμπιστευτούν, και η προσωπική επαφή αποφεύγεται.

12.Πρόκληση συναισθηματικής βιας.
Στο ίδιο πλαίσιο με το 11, η πνευματική τιμωρία, απομόνωση και οι προσβολές δεν είναι κάτι ασυνήθιστο στις σχολές cult.

Πως μπορείτε να αποφύγετε μια τέτοια σχολή?

Κάντε την προσωπική σας έρευνα. Ασχοληθείτε, ερευνήστε τα στοιχεία για πιθανά ψεύδη από τους διδάσκοντες /μαθητές. Το tango είναι ένας χορός που κερδίζει συνεχώς έδαφος. Αυτό σημαίνει όλο και περισσότερες σχολές είναι διαθέσιμες κάπου γύρω σας. Μην βιαστείτε να καταλήξετε.

Θα σας πουν πως δεν είναι «τέτοια» σχολή.

Αυτή είναι μια τακτική που χρησιμοποιούν οι ομάδες cult για να αποκρούσουν τις προειδοποιήσεις που ίσως λάβατε από φίλους και γνωστούς. Αν μια σχολή χορού σας λέει πως δεν είναι «έτσι», ενώ οι άλλοι σας λένε πως είναι , δώστε λίγο χρόνο για να μάθετε τα γιατί και τα πως.

Αν για τον οποιοδήποτε λόγο συνειδητοποιήσετε ότι είστε μπλεγμένοι σε μια τέτοια "οργάνωση", η συμβουλή μου είναι να φύγετε από εκεί το συντομότερο δυνατόν, και να βρείτε ένα ασφαλέστερο χορευτικό περιβάλλον .

Ίσως αυτό σας κοστίσει μερικούς «φίλους» αλλά θα είστε καλύτερα στο κοντινό μέλλον. Και εξάλλου αν τους χάσετε σε αυτήν την διαδικασία, πόσο φίλοι σας ήταν στα αλήθεια?

Επιμέλεια μετάφρασης
Κοτζαμπασακης Δημήτρης

Μπορείτε να βρείτε το αυθεντικό κείμενο εδώ

Τango και βραστό νερό

Τango και βραστό νερό…

Παίρνουμε μια κατσαρόλα, την γεμίζουμε νερό, και την τοποθετούμε στο μάτι της κουζίνας.

Γυρίζουμε το μάτι στο φούλ .

Μετά από το 30 δευτερόλεπτα, κλείνουμε το μάτι για 20 δευτερόλεπτα.

Έπειτα το ανάβουμε ξανά, για  άλλα 30 δευτερόλεπτα . Μόλις περάσουν, το κλείνουμε για άλλα 20 δευτερόλεπτα.

Και έτσι συνεχίζουμε..

Αν και ο χρόνος που το μάτι είναι αναμμένο, συνολικά είναι περισσότερος από το χρόνο που το μάτι  είναι κλειστό, πόση ώρα πιστεύετε θα χρειαστεί για να βράσει το νερό?

Πρακτικά, η απάντηση είναι λίγο απογοητευτική. …..

Ποτέ.

Είναι ένα γνώρισμα φυσιολογικό -και χαριτωμένο αν θέλετε-, των νέων μαθητών (κάποιοι τους λένε improvers), που η αντίληψη τους δεν είναι ολοκληρωμένη ακόμα, να θέλουν να δοκιμάζουν διαφορετικούς δασκάλους και προσεγγίσεις.

   Όμως ο χορευτής από κάποιο σημείο και μετά, οφείλει να προσηλωθεί σε ένα σημείο, για μια συγκεκριμένη χρονική διάρκεια, για να αποκομίσει το μέγιστο από την πηγή.

   Με τον ίδιο τρόπο που κανείς δεν πάει σε 2 φροντιστήρια αγγλικών, για να μάθει στο μισό χρόνο, --Oρίστε μια πραγματικά αρχάρια προσέγγιση. Αραγε αν πήγαινε σε 4 φροντιστήρια θα μάθαινε στο 1/4 του χρόνου?-

έτσι και στο tango, κάποια στιγμή,-προσωπική για τον καθένα- πρέπει να αναλογιστεί ο χορευτής και να πεί:

«Τώρα θέλω αυτό. Σήμερα επιλέγω αυτό. Μπορεί όχι για πάντα. 

 Σίγουρα όχι για πάντα. 

Σίγουρα όμως απερίσπαστα, εστιασμένα και μεθοδικά, για 3 μήνες..για 6 μήνες. 

 Δεν ξέρω. Μετά θα δω. 

Μετά ίσως επικεντρωθώ σε άλλη πηγή.

 Τώρα όμως θα κάνω αυτό.»

Προς τους μεσαίους –προχωρημένους… αφήστε το νερό να βράσει….